Taiwan: Aankomst in het donker

Taipei (Camel’s Oasis), dinsdag 11 mei 2010

Na een verschrikkelijke onrustige nacht, met een natte plek op mijn hoofdkussen van het zweten, sta ik eindelijk om kwart over zes op.
Eindelijk? Ja, eindelijk!
Vanaf half drie heb ik liggen woelen in mijn bed en kon ik de slaap niet meer vatten. Ik heb een enorme dorst en trek. Waarvan is mij ook een raadsel, speelt mijn diabetes weer op? Deze reis kan ik de bloedsuikermeter maar beter meenemen om mijn diabetes goed in de gaten te kunnen houden.
Ik ben vrijwillig van de 1000mg naar de 500mg Metformine gegaan en ik twijfel of dat wel een goed idee is geweest. Ik heb natuurlijk alle goede voornemens om gezonder te gaan leven maar dat is op reis in het verre oosten niet altijd even gemakkelijk. Het is er bijna altijd lekker weer dus een biertje in de zon smaakt er altijd. Ook het aanbod van de overheerlijke gerechten maakt het moeilijk om minder te eten.

Na een korte douche pak ik snel op de automatische piloot mijn kleine rugzak in. Tettje staat ruim op tijd klaar en nadat ik een laatste back-up van mijn laptop heb gemaakt gaan we op pad. De minibus van “Bell Travel Service” is tien minuten te laat maar na de geruststellende bevestigende email van gisteren geeft dat geen probleem. Ik heb bewust gekozen voor deze service omdat je met een minibus wordt opgehaald die je naar het grote busstation in Noord-Pattaya brengt. Daar stap je over op de grote bus naar het “Suvarnabhumi International Airport” in Bangkok.
In de bus op weg naar Bangkok vallen mijn ogen meteen dicht en ik vecht niet tegen de slaap. Ik ben nu echt weer op reis, dus niet met vakantie, dus neem ik elke minuut slaap die ik kan krijgen met twee handen aan.
Op de enorme Suvarnabhumi luchthaven is het rustig, heel rustig en nog rustiger! Er staat niemand voor ons bij het inchecken voor de vlucht naar Taipei! Er staan twee personen voor ons bij de immigratiedienst en helemaal niemand voor ons bij de “Burger King”. Dit heb ik in twaalf jaar op Bangkok Airport nog nooit meegemaakt! En iedereen in Thailand maar zeggen dat het toerisme na alle binnenlandse en buitenlandse problemen weer oppikt?
Voor mij een zakje kleine “Hash Browns” met extra zout en een grote beker koffie voor Tettje bij Burger King en wij zijn klaar om richting de gate te gaan. We zijn toch wel een beetje opgewonden om weer met z’n tweeën op pad te gaan.
Tijdens het taxiën naar de startbaan zeggen we gedag tegen een blauwwitte zwaan van onze nationale luchtvaartmaatschappij. Er was een tijd dat de KLM, een van de oudste luchtvaartmaatschappijen ter wereld, onze nationale, en overal zeer gewaardeerde, trots was. Helaas ligt die tijd alweer een in een ver verleden. Ik ken persoonlijk maar een persoon die altijd met de KLM naar Bangkok vliegt.
Ook in het vliegtuig vecht ik niet tegen de slaap. Ik heb voor ons extra goede stoelen geboekt, we hebben veel ruimte om ons heen en het is gelukkig rustig. De tijd vliegt om en het invullen van het formulier voor de immigratie is de meest opwindende bezigheid van de hele vlucht.
‘Welcome on Taoyuan Airport in Taipei’, klinkt de stem van de stewardess blikkerig uit de omroepinstallatie van het vliegtuig.
We zijn op de plaats van bestemming en het avontuur zal nu gaan beginnen!
Aziatische discipline en precisie, in combinatie met mijn ervaring, met als direct gevolg dat we binnen een uur van het vliegtuig naar de bushalte lopen vanwaar een bus ons naar het centrum van Taipei zal brengen.

Maar voordat we naar ons hostel gaan moeten we Taiwanese Dollars uit een ATM zien te halen. Zoals verwacht zijn er op de luchthaven voldoende ATM’s om snel een pak Taiwanees geld te pinnen. De koers van de Taiwanese Dollar is ongeveer een op een met de Thaise baht. Dat maakt het gemakkelijk omrekenen naar Euro’s maar je ziet ook meteen de prijsverschillen. Het zal hier in Taiwan ongetwijfeld duurder zijn dan in Thailand!
Onderweg naar het centrum van Taipei zien we vanuit de bus, in het halfdonker, al wat van Taiwan We probeerden dit te vergelijken met andere landen die we al in Zuidoost-Azië hebben bezocht. Maar niets is vergelijkbaar met wat we hier zien. Taiwan lijkt een land op zich zonder enig vergelijkbare buurman. Maar het zijn wel echte Chinezen, dat heb ik wel al heel snel in de gaten.
Een “Easycard” voor het openbaar vervoer is in Taipei ook snel gekocht. Deze kaart vergemakkelijkt het reizen met de bussen en de metro in de hoofdstad. De beschrijving van de route naar het “Camel’s Oasis” is veel moeilijker dan het op het eerste gezicht lijkt. Om kwart over acht stappen we bezweet en vermoeid het “Camel’s Oasis” hostel binnen. Het is op het eerste oog een plezierige plaats op een mooie locatie. Na een kort telefoongesprek weten waar we slapen en de betaling gaan we morgen wel met de manager regelen.
‘En nu op pad om te eten!’, giert er door mijn hoofd.
Na een korte zoektocht in de omgeving van het hostel waar ons een paar keer ‘Nee’ word verkocht schieten we het eerste de beste restaurant binnen dat ons accepteert.
Ik bestel twee hoofdgerechten, groente met twee soorten inktvis en pittige kip, met een bord gebakken rijst voor Tettje en een bord gebakken mie voor mezelf. Alles omringt met een koud “Taiwan” biertje. Het eten smaakt ons uitstekend en wanneer dit de standaard van het eten in Taiwan is dan gaan we zeker niet omkomen van de honger! Nog een tweede biertje om wat gemakkelijker in slaap te komen en onze dag van aankomst zit er op.
Vermoeid, heel vermoeid zoeken we om elf uur onze bedden op. Morgen gaan we er dus serieus tegenaan!

Thailand: Wordt het minder leuk in Thailand?

Pattaya (Boxing Roo) 8), maandag 10 mei 2010

Alsof de financiële crisis niet bestaat worden er hier in Pattaya hotels en winkelcentra gebouwd in een tempo dat zelfs de meest gelauwerde hardloper niet kan bijhouden. Tijdens de drie dagen die ik nu hier ben kan ik mijn ogen niet geloven. Braak liggende terreinen veranderen ongekend snel in schone zandplaten, die veranderen dan weer in bouwputten en het beton klimt de lucht in als de bonenstaak van Jaap op weg naar de (financiële) hemel.
De Euro brengt op dit moment gelukkig nog ruim veertig Baht op en dat is zo’n twintig procent minder dan een jaar geleden! Dan is het verblijf in Thailand ook meteen twintig procent duurder dan een jaar geleden. Vergelijk dat maar met het idee in je achterhoofd dat je vanaf deze maand nog maar tachtig procent van je salaris van de vorige maand op je bankrekening krijgt gestort?

Maar is het in Thailand dan nog wel leuk?

Jazeker, Thailand is nog heel erg leuk! Het is natuurlijk wel zo dat de toeristen lang zijn verwend met hoge wisselkoersen voor de Euro en het Britse Pond in combinatie met de lage prijzen in Thailand. En diezelfde toeristen konden het niet laten om van de daken te schreeuwen dat het leven in Thailand zo ‘verschrikkelijk goedkoop’ is.
Bij de lokale ondernemers is de boodschap goed aangekomen en de prijzen zijn recht evenredig mee verhoogd. Nu de koersen de andere kant opgaan gaan de prijzen natuurlijk niet mee omlaag want ook de regering heeft, met soms vreemde, belastingmaatregelen heerlijk meegegeten van de grote schaal Engelse Ponden, Amerikaanse Dollar’s en Euro’s die de goed bedeelde toeristen hen voorschotelde.
Een wandeling langs het water van de baai in centraal Pattaya leert me dat er toch nog heel wat toeristen aan het lauwe zoute water liggen en genieten van hun welverdiende vakantie met een ijskoud Singha biertje. Ook de populaire drie sterren hotels zijn nog steeds voor zeventig procent gevuld en aan het zwembad van de hotels is het een drukte als nooit tevoren.
Als de zon in de zee aan de overkant van de baai onder de horizon verdwijnt verdwijnen ook de toeristen als sneeuw voor de zon! En waar zijn die toeristen ’s avonds dan te vinden? De duizenden barretjes, waar je nu meestal € 2,- voor een flesje bier betaald, en in de honderden Duitse, Deense, Hollandse en Belgische restaurants blijven de tafeltjes en stoelen beangstigend leeg!
De grote winkelcentra in Thailand, met hele verdiepingen restaurants in alle soorten en smaken, doen nog wel goede zaken. De budget restaurants, als ik ze zo oneerbiedig mag noemen, zitten ook nog steeds vol en wij moesten zelfs bij het Japanse Oishi restaurant wachten tot er een tafeltje vrij kwam.
Drie Euro voor een kom gevuld met heerlijke noedels met vlees of vis in een Japans restaurant inclusief een drankje is natuurlijk nog te betalen. Ook de “All You Can Eat” buffetten bij de bekende hotels zoals het “Lek Hotel” en het “APEX Hotel” doen het nu goed in deze moeilijke tijden. Voor een Euro of vijf per persoon kan je prima ontbijten of dineren en dan blijft er ook nog financiële ruimte om wat te gaan drinken. Er is minder te besteden en wat er nog aan vakantiebudget over is wordt met veel voorzichtigheid besteed.

Maar wat als de Euro nog verder zakt?

Daar kan je maar beter niet aan denken als je al een vakantie hebt geboekt naar Thailand. Neem het zoals het komt. Het is nu eenmaal zo dat je niet meer kan uitgeven dan je in je portemonnee hebt. De enige slachtoffers zijn dan de gewone man/vrouw in de straten van Pattaya die zorgen voor hun familie op het platte land van Thailand, de “Isaan”, het noordoosten van Thailand waar rijst, suikerriet en cassave de grootste bron van inkomsten zijn.
De wanhoop kun je nu al op hun gezichten aflezen. Hoewel de Thai alleen in de dag van vandaag leven zien zij ook een zware toekomst in het verschiet. Zeven Euro om je schoenen te laten poetsen wordt dan plotseling een hoop geld. Ook voor de rijke toerist uit Europa.
Gelukkig draait de toeristen industrie gewoon door in de hoop dat het allemaal weer goedkomt en ze een fantastisch hoogseizoen zullen beleven. Voor Tettje en mij is het een heel andere zaak. We zijn op weg naar Taiwan dus zijn de buidels goed gevuld en genieten van onze dagen en avonden in Pattaya. Het heerlijke Thaise eten is een voorproefje van wat we straks in Taiwan zullen eten.

Zeldzame Deense Nimbus Motorfiets

Thailand: Een roadtrip van vier maanden

Pattaya (Boxing Roo) 8), vrijdag 7 mei 2010

Na mijn korte verblijf in Nederland kan ik eindelijk weer op pad. Niet omdat ik het in Nederland niet naar mijn zin, of weinig te doen, heb maar gewoon omdat ik me dan zinloos voel.
‘Zinloos?’
Ja, ik heb het de hele dag druk en aan het einde van de dag blijk ik niets, of weinig, te hebben voor elkaar gekregen. Ik heb moeite met het schrijven van mijn avonturen en mijn camera krijgt ook een onverwachte vakantie. Er zijn zelfs onbewerkte foto’s blijven liggen die ik later nog wil verwerken en op de OYPO website zal plaatsen.
Dus mijn excuses aan de jongens van het tweede van NIVO-Sparta maar later deze maand worden de foto’s alsnog geplaatst. Deze excuses gaan hand in hand met de felicitaties voor het behaalde kampioenschap. Ze spelen nu weer op het hoogste niveau dat voor dit tweede team mogelijk is.
Het is donderdagochtend en Tettje en ik gaan met “Egypt Air” naar Bangkok. Kwart voor elf stappen we in de trein richting Schiphol. Onze vriend Henk de Vries is persoonlijk naar het station gekomen om afscheid van ons te nemen en ons een behouden vaart te wensen. Ik kijk er naar uit om Henk later tijdens mijn reis weer in Thailand te ontmoeten. Misschien gaan we samen nog wat andere landen bezoeken in Zuidoost-Azië.
De trein in Nederland is een relatief goedkoop en comfortabel vervoersmiddel naar onze nationale luchthaven Schiphol, je kan de auto maar beter vergeten vanwege de onvoorspelbare file’s op de A2.
met een broodje en een drankje in de hand stappen we op Utrecht CS in de trein naar Schiphol. Het lijkt erop dat er elke tien minuten een trein richting de nationale luchthaven gaat. Wat me nog het meeste opvalt is dat mijn reisgenoot vandaag heel ontspannen is, dat is in het verleden wel eens anders geweest! Dit is alweer onze vierde reis samen en heb hem langzaam er in zien groeien. Het wordt voor hem alleen nog maar beter en voor mij een stuk gemakkelijker.
Ruim drie uur voor het vertrek naar Caïro zijn wij op Schiphol aanwezig om de mededeling via de omroepinstallatie aan te horen dat je twee uur van te voren aanwezig moet zijn. We hebben dus nog een uur de tijd om wat te eten en te drinken.

Gelukkig beginnen alle onderdelen van de overdadige beveiliging sinds de aanslag on het “World Trade Center” in New York slijtage te vertonen. Laptops en kleine flesjes vloeistof kunnen gewoon in de rugzak blijven. Alleen de echte grote flessen moeten tevoorschijn worden gehaald. Het is ook niet echt druk op Schiphol!
Na Een paar biertjes aan de bar bij “Cees de Snor” gaan we net op tijd richting de gate. Het is overigens de laatste keer in “de Voetbal” van Schiphol omdat er deze zomer de vertrekhal wordt gerenoveerd en de voetbal niet meer terugkomt. Het zal in september dan wel zoeken worden naar Cees in zijn nieuwe bar.
De eerste vlucht, van ruim vier uur, naar Caïro vertrekt een half uur te laat en vliegt letterlijk en figuurlijk om. Na het eten van een halal vis, en heel veel groente, maaltijd, die overigens voortreffelijk was, en een dutje van twee uur landden we in Caïro voordat we het in de gaten hebben.
De paniek slaat wel meteen toe omdat we nog maar twintig minuten over hebben om onze tweede vlucht naar Bangkok te halen. Alle paniek is voor niets geweest want er is een nieuw zomer vluchtschema bij “Egypt Air” in werking getreden. Daardoor hebben we toch nog een uurtje om rustig naar de volgende gate te gaan.
Een oplettende en corrupte douanier probeert mij mijn oplaadbare AA-batterijen afhandig te maken bij een controle van de bagage die we in de cabine mogen meenemen.
‘No batteries’, blijft hij als een geprogrammeerde robot herhalen terwijl ik hem hard uit sta te lachen.
Dat harde lachen brengt hem zichtbaar in verlegenheid want geen enkele passagier van een vliegtuig heeft er ooit van gehoord dat oplaadbare AA-batterijen aan boord van het vliegtuig verboden zijn. Wanneer de douanier begrijpt dat zijn poging vruchtloos blijkt begint hij schaapachtig hard met mij mee te lachen.
‘Zo, dat probleem heb ik ook weer met mijn charmes opgelost!’
Tijdens de korte overstappauze neem ik in Caïro een koud biertje en Tettje maakt zich uit de voeten met een Pizzapunt.
‘Tettje een pizzapunt?’
Ja, ik sta er zelf ook een beetje van te kijken en dit is dan ook meteen het keiharde bewijs dat mijn reismaat erg is veranderd.
Het vliegtuig van Caïro naar Bangkok zit niet helemaal vol en er blijkt zelfs heel veel plaats achterin te zijn. Dat is wel jammer want als ik dat eerder had gezien dan had ik kunnen slapen op vier stoelen! De drie stoelen voor mij zijn gelukkig ook vrij en na een kort gesprek met de sexy Egyptische stewardess kan ik nog voor het opstijgen verkassen en de drie stoelen voor mezelf opeisen.
Met wat extra beenruimte en niemand naast me wordt de lange reis naar Bangkok een stuk aangenamer! Een maaltijd van rundvlees en pasta, voor het slapen, vult me voldoende en met oordoppen als toetje slaap ik binnen enkele momenten als een roosje.
Rond half negen lokale tijd, in de lucht boven India, gaan mijn ogen weer open en we vliegen al boven de golf van Bengalen. Het duurde nog maar een uurtje voordat het licht in de cabine aanging en het ontbijt word geserveerd. Ook het ontbijt is acceptabel maar de koffie krijgt een rapportcijfer 4! Koffie hoog is de lucht is nooit te drinken, dat komt door het luchtdrukverschil.
Egypt Air is aan te bevelen wanneer ze goedkope tickets hebben, voor de normale prijs zou ik niet met ze vliegen. Gewoon op het internet boeken en betalen. Hou er wel rekening mee dat er bij een betaling met een creditkaart van een ander je wordt geweigerd. De houder van de creditkaart van de boeking moet samen met je reizen!
We blijven nu vier dagen in Thailand om een beetje te ontsapannen en uit te rusten voor onze reis naar Taiwan. Tijdens het wachten op de bus naar Pattaya, wat nu de beste en de goedkoopste manier van reizen is, komt er een optocht van meisjes in Thaise klederdracht voorbij. Dat schreeuwde er natuurlijk om mijn camera weer te gaan gebruiken. Mooie plaatjes van mooie Thaise meisjes.
Na anderhalf uur in de bus stappen we op het busstation in Noord-Pattaya uit en zoeken het minibusje dat ons naar ons hotel zal brengen. Vijfentwintig uur zijn we onderweg geweest! Na een douche en een hazenslaapje gaan we op stap in Pattaya, het avondeten schiet er wel bij in en om twaalf uur liggen we voldaan op bed.