Nieuw Zeeland, een emotionele handrem

Taupo (YHA Taupo), 13 februari 2010

Hoe moeilijk het ook voor me is neem ik vandaag een rustdag. De meeste van de luide gasten zijn vanochtend om negen uur met de Kiwi Express vertrokken en ik heb bijna het hele gebouw voor mezelf. Mijn bovenbuurman, een jongen uit Slovenië, is ook blijven hangen en terwijl ik niets doe op mijn computer spreken we over van alles en nog wat.
WE spreken af om aan het einde van de middag samen een biertje te drinken. Later die dag verschijnt er ook nog een Engelsman uit Sunderland. Ook hij sluit zich bij ons aan voor een biertje later op de dag.
Ik doe de was en probeer mijn reis door Nieuw Zeeland verder te plannen. Eigenlijk hoef ik niet verder te plannen want voor mij is emotioneel deze trip allang ten einde. Het is meer de tijd uitzingen. Begrijp me niet verkeerd! Ik heb het nog steeds prima naar mijn zin maar ik zal niet veel meer ondernemen. Een beetje wijn drinken en wat foto’s maken van het steeds weer wisselende landschap.
Nadat ik de was weer van de lijn heb gehaald en in mijn rugzak heb opgeborgen ga ik nog een uurtje naar het matras boven mijn bed liggen kijken. En nadenken, heel diep nadenken, zonder dat er ook maar een oplossing of compromis tevoorschijn komt.
De avond is gezellig en Lorry en ik besluiten met een pizza en een fles witte wijn. De oordoppen in en slapen.

Nieuw Zeeland, met tegenzin verder

Taupo (YHA Taupo), 12 februari 2010

Het was weer een gezellige avond geweest met een groep uit Duitsland, Syrië en Engeland. Een wijntje en een goed gesprek en zo hebben we weer een hoop problemen in de wereld opgelost. Jammer dat ik meteen verder moet, ik had hier nog graag een nacht gebleven.
Het is opnieuw hetzelfde verhaal! Met een lange omweg naar Taupo om zo lang mogelijk bezig te zijn. Een eenzame bergweg door schitterende landschappen. Over Taupo had ik niets dan goeds gehoord en ik was daar in het weekend dus het zou er fantastisch zijn.

Helaas wordt de YHA niet echt goed beheerd door de manager en reeds bij de receptie was het al duidelijk dat het er een vrijgevochten bende was. De muziek in de receptie stond zo hard dat ik mijn stem moest verheffen om me verstaanbaar te maken. En dan nog moest ik elke vraag twee keer beantwoorden omdat het meisje achter de receptie meer bezig was met het leren van de tekst van het liedje op de radio dan met mijn boeking.
De kamer op zich was in orde en de kamer lag in een apart gebouw naast de YHA, de badkamer en de keuken waren een beetje smerig en roken niet fris. En inderdaad, hier zag je dus nooit een persoon van de organisatie en ieder deed gewoon waar hij zin in had.
Tijdens de korte wandeling door het centrum van het dorp dronk ik een paar biertjes en dacht na of ik er wel goed aan had gedaan om hier twee nachten te blijven. Altijd weer die twijfels als ik een beetje tegenwind heb en alleen ben. Ik denk dat het veel beter is dat ik voortaan met een ander op stap ga! Dan heb tenminste iemand om mee te overleggen wat we verder gaan doen.
Maar verder, de eerste nacht waren er twee Finse kamergenoten die waarschijnlijk niet wisten dat het douchen gratis is in Nieuw Zeeland. De kamer stonk gewoon en zelfs met de ramen open hing er een lucht als op een vuilnisbelt. Nog erger was het “opwarmingsfeest” met goedkoop bier onder mijn kamerraam. Dit duurde tot elf uur ‘s avonds! Om half vier ‘s nachts kwamen de groepen dronken rugzakartiesten weer terug in de YHA waarna er natuurlijk met de meisjes een griezelfilm tot zes uur ‘s ochtends moest worden gekeken. Gelukkig deden de oordoppen van Ars hun werk.

Nieuw Zeeland, regen

Napier (YHA Napier hostel), 11 februari 2010

Vandaag was nog saaier dan gisteren. Gelukkig had ik weer een nachtje alleen kunnen slapen, het is nu eenmaal zo dat de meeste rugzakartiesten een paar dollar proberen uit te sparen en dat betekend voor mij dat ik vaak voor een paar dollar per nacht meer een eigen kamer heb. Maar je moet een beetje geluk hebben!

De regen daalde gestaag neer toen ik om half negen de gordijnen open schoof. En dat was balen! Het weerbericht voor mijn bestemming zag er ook niet erg best uit en zo moest ik improviseren. Het moeilijkste van vandaag was weer mijn besluiteloosheid die ik lang niet meer gezien had.
Uiteindelijk werd het dus toch Napier en niet Wanganui. Het landschap in de regen en de stille wegen putten me langzaam uit. Het concentreren en links rijden in het slechte weer zijn heel vermoeiend. Ik was blij dat ik op de plaats van bestemming was. Maar niet voor lang! Er is een groot concert dit weekend in Napier en alle accommodatie is volledig volgeboekt. Jammer dus, maar morgen moet ik weer verder en ik heb gekozen voor Taupo.

Gelukkig brak aan het einde van de middag de zon nog door en kon ik een stukje gaan wandelen en wat boodschappen doen. Een paar biertjes aan het einde van de middag en mijn dag zat er weer op.

Rustig aan Kuijntjes! Het einde komt vanzelf.