Nieuw Zeeland, de eerste helft?

Christchurch (Jailhouse), 21 januari 2010

Soms heel langzaam en af en toe heel snel, maar meestal onzichtbaar is het dichterbij geslopen. De vijftig!! Toen ik vanochtend opstond was het bijna vijftig jaar geleden dat ik ben geboren. Volgens de verhalen ben ik op een vrijdagavond rond half zes geboren, aan de tijd kan ik niet tornen maar volgens de geschiedenis was 21 januari 1960 op een donderdag, dus ergens onderweg moet de beleving van mijn arriveren zijn verdraaid. Voor mij als persoon maakt dat natuurlijk heel weinig uit.
Wat ik wel besef is de kwetsbaarheid van het leven. Zelfs in het relatieve korte tijdspan van vijftig jaar heb ik afscheid moeten nemen van familie, vrienden en kennissen die het nummer vijftig zelf nooit hebben kunnen aanschouwen. Ik krijg nu ook kleine kwaaltjes die de kwaliteit van het leven nog niet echt hebben aangetast maar ik moet er natuurlijk wel meer op letten dat ik bewust en gezond leef. De hartklachten van een paar weken geleden spelen nog steeds door mijn hoofd. Ik kan alleen maar hopen dat de statistieken op me worden losgelaten en dat ik nog achtentwintig jaar te gaan heb.
Als ik nu terugkijk naar de laatste vijftig jaar dan kan ik oprecht zeggen dat ik de meeste doelen die ik me gesteld heb ook daadwerkelijk heb bereikt. Het enige wat het lot me heeft onthouden is een vrouw en een gezin, maar daar is, volgens mij, nog voldoende tijd voor. Creatief gezien zit er ook nog voldoende in me maar ik moet nu eindelijk eens iets gaan afmaken.
Petra zei altijd, “Je begint overal heel gemakkelijk aan maar je maakt nooit wat af!”
En dat is helemaal waar. Dus wat neem ik me voor voor de komende vijftig jaar? Ik ga nu een hoop zaken afronden en tot een goed einde brengen. Ik heb nog een berg mooie projecten op stapel staan die ik allemaal tot een goed einde wil brengen.
Ik vier mijn verjaardag zo ver als het mogelijk is van mijn familie, echte vrienden en bekenden. Maar dat is geen probleem! Mijn reizen hebben me zo veel goeds en plezier gebracht dat ik er helemaal geen probleem mee heb. In April doen we het in Nederland nog wel dunnetjes over.
Eerst ga ik deze reis tot een goed einde brengen en via Australië, Thailand en Maleisië komt ik dan weer op 8 april aan in mijn geliefde Zaltbommel. Een biertje hier en een biertje daar, ik hoop jullie allemaal weer in goede gezondheid aan te treffen op de bekende plaatsen.

Nieuw Zeeland, op de boot en in de trein, of net andersom?

Christchurch (Jailhouse), 20 januari 2010

Mijn bovenbuurman, Stuart, schudde heftig met het stapelbed om me uit mijn slaap te krijgen. Ik had oordoppen in en hoorde het alarm van mijn iPhone niet. Gedesoriënteerd zocht ik in de halfdonkere kamer naar mijn spullen. Ik had voor de tweede nacht heel slecht geslapen. De bedden waren te kort en de matrassen te dun! Nee, ik zou “Downtown Backpackers” zeker niet aanbevelen! Er was maar één uitzondering, als het voor één nacht was en je een vroege afvaart had met “BlueBridge Ferries”. De terminal is namelijk aan de overkant van de straat.
Om half zeven had ik al ingechecked en na een kop koffie en een sandwich uit de supermarkt aan de overkant van de straat konden we om half acht aan boord. Het was niet één van de meest moderne veerboten maar achterop het dek was het toch goed vertoeven. Voor het eerst ervoer ik het wispelturige weer van Nieuw Zeeland waarover ik al zoveel had gehoord. De zon verdween en een mist stak op. Tegen de tijd dat we de kust van het Zuid-Eiland bereikten brak de nevel open en ik zag voor de eerste keer het ruige landschap waar ik naar op zoek was.

Omdat de BlueBridge Ferry eerder arriveert dan de InterIslander Ferry kon mijn verzoek voor een plaatsje aan de linkerkant van de wagon worden gehonoreerd. Dat is namelijk de beste kant omdat je dan naar de kustlijn kijkt. Blij en opgelucht ging ik op zoek naar de lunch, en die werd gevonden in de vorm van heerlijke Fish and Chips.

De treinreis was mooi maar ook meteen eentonig. Ik denk dat ik een overdosis treinen in Nieuw Zeeland heb gehad. Om het nog compleet te maken begon het op weg naar het hostel ook nog te regenen. Nat en vochtig zocht ik mijn kamer op.
Door een opdrogend Cristchurch liep ik naar de supermarkt, die zeker twee kilometer verderop was. Een éénpansgerecht en een fles witte wijn waren een koningsmaal na deze vermoeiende dag.

Nieuw Zeeland, een dag in Wellington

Wellington, 19 januari 2010

Vandaag stond er weinig op mijn agenda. Er is hier namelijk niet erg veel te zien of te doen. De belangrijkste bezienswaardigheid is het “Te Papa” museum, en dat kon ik volgens de Lonely Planet “onmogelijk overslaan”.
Na het ontbijt en een korte internet sessie trok ik de verlaten stad in. Slenterend door de lege winkelstraten kreeg ik een beetje medelijden met mezelf.
“Waar was ik in hemelsnaam aan begonnen”, dacht ik hardop.
“Het komt volgende week allemaal goed!”, stelde ik mezelf gerust.
En ik voelde me inderdaad beter. Na een kop koffie en een broodje ging ik richting het “Te Papa” museum. Een mooi modern gebouw aan de haven met een paar mooie tentoonstellingen over uiteenlopende onderwerpen. Ik wil niet zeggen dat ik genoeg had van de Maori cultuur maar een tweede expositie binnen een week was wel een beetje teveel van het Polynesische volk.

De expositie over de ondergang van de Romeinse stad Pompeï was veel interessanter. Jammer dat me na een half uur verboden werd om nog meer foto’s te maken. Die helm van de gladiator had ik er nog graag even op gezet.

Al met al was het toch weer een leuke middag. In de warme middagzon aanschouwde ik het dagelijks leven in een stad aan het water. Wellington is overdag wel een leuke stad maar ‘s avonds is er bar weinig te doen.

Mijn avondeten gebruikte ik in “Leuven”, een mooie bar/restaurant niet ver van het hostel. Balletjes gehakt met patat en mayonaise. Hollandse prijzen maar wel heerlijk. Al vroeg was ik weer op de kamer omdat je nergens in het hostel je eigen wijn mag drinken. Het gevolg is een lege gemeenschappelijke ruimte én bar. Geen enkele backpacker kan zich drie Euro voor een biertje veroorloven!