Maleisië, een nieuw project!!

Malacca, 29 oktober 2009

Vandaag zou het een vreemde dag worden!
In het verleden heb ik wel eens gesproken met een kennis die wat werk voor een magazine in Nederland had gedaan. Ik had daar natuurlijk ook wel oren naar maar ik heb nooit meer wat over deze zaak gehoord. Tot vandaag!
Het begon allemaal met een informele email of ik geïnteresseerd was en of ik met de formule, zeg maar opzet, van het artikel bekend was. Ik had het artikel van Niels wel gelezen maar ik vond het jammer dat er maar één foto bij het artikel op het internet stond.
Ik heb er kort over nagedacht en ik had er best wel trek in. Maar, ik zat nog vol met vragen over de rechten van de foto’s en wat er verder allemaal, technisch met de foto’s en dergelijke, verder bij komt kijken.
Het e-mailen ging erg snel op en neer en binnen een paar uur waren mijn vragen beantwoord. Ik heb er diep over nagedacht en kon wel akkoord gaan met de gestelde voorwaarden. De deadline ligt midden december, ik heb dus maar zeven dagen om dit project te realiseren.
Vanaf hier sluit ik het onderwerp totdat ik jullie kan melden wanneer het glossy magazine in de winkel ligt. Ik kan wel eerlijk zijn dat ik erg opgewonden ben om aan dit magazine mee te kunnen werken.
De rest van de dag was een lome! Een beetje met de computer, een flinke wandeling met een heerlijke lunch en een onverwachte ontmoeting. Een goede Zweedse vriendin uit Thailand stond aan het einde van de middag op mijn kamerdeur te kloppen. Ze was met drie Noorse vriendinnen op bezoek in Malacca om aan een Hash-run meer te doen. Ik heb geen idee wat het inhoud maar het zal best wel gezellig zijn want anders is Jane er niet voor te porren.
We zijn met zijn allen op stap te gaan om een paar biertjes te drinken. Een paar? Ja, ik heb er zes op en ik ben daar best een beetje trots op. Mijn camera was natuurlijk aan mijn zijde en ik heb deze foto’s, ook weer zonder flits, geschoten.

Maleisië, een dagje shoppen in Kuala Lumpur

Malacca, 28 oktober 2009

Het minder of niet drinken bevalt me prima en ik voel me ‘s morgens beter en fitter dan ooit. Ik was al vroeg wakker van de zon die door de gordijnen heen mijn kamer verlichte. Misschien was het ook de opwinding over de dingen die me vandaag te wachten stonden.
Om kwart over zeven stapte ik mijn hotel uit op weg naar het busstation van Malacca. Het busstation ligt een kilometer of vier buiten de stad en normaal gesproken zou ik met de taxi daar naar toe gaan. Zij het niet dat ook hier in Malacca de taxichauffeurs zo verschrikkelijk lui en inhalig zijn geworden dat ze meer dan één Euro per kilometer vragen voor een ritje. De bus is twintig Eurocent dus is de keuze snel gemaakt!
Met een krantje en een kopje koffie wachtte ik rustig tot mijn bus, 08:30 uur, zou vertrekken. Ik had toch nog wel enige twijfel over de grote aankoop van vandaag. Maar nu ik eenmaal in de bus zat zou ik ook doorzetten. De bus nam een andere route dan ik gewend ben en op mijn GPS kon ik zien dat we bijna langs het “Pudu Plaza” winkelcentrum kwamen. Een kort gesprek met de chauffeur was voldoende om hem te laten stoppen. Het was nu maar een kort stukje lopen naar YL Camera.
Bij aankomst in het winkelcentrum was de fotowinkel nog niet eens open maar een gesprek, over fotografie natuurlijk, met een andere wachtende klant maakte dat de tijd omvloog. En daar was Alvin, met een brede grijns begroette hij ons en zei dat we nog een paar minuten moesten wachten voor dat hij open ging.
En eindelijk was het moment aangebroken. De Nikon D700 en de Nikkor 14-24mm f2.8G ED lens die voor mij bestemd waren lagen al gebroederlijk naast elkaar op de toonbank te wachten. CF kaarten werden uitgepakt en een paar andere accessoires aan de camera bevestigd. Een batterij er in en ik schoot de eerste foto met mijn nieuwe liefde. En dat was heel wat anders dan de Nikon D90. Begrijp me niet verkeerd, de D90 is een prima camera maar de D700 is gewoon een klasse apart.

14mm f2.8G ED op de Nikon D90 gemonteerd

14mm f2.8G ED op de Nikon D700 gemonteerd

Nadat ik had afgerekend vertrok ik met nog een paar kilo aluminium, magnesium en glas meer naar het Puduraya busstation. Het zien van een vitrine met grote gestoomde broodjes gevuld met varkensvlees bracht me op andere gedachten. Ik moest eerst wat eten. Met het broodje in de ene en de nieuwe camera in de andere zat ik rustig in het koffiehuis na te genieten.

Onderweg kon ik het natuurlijk niet laten om experimenteren met de camera. Veel knoppen zitten op dezelfde plaats maar ook zijn andere zaken heel anders. Het meest in het oog springende is het ontbreken van de “Automatic” knop. Deze camera is volledig manueel. Het zal wel even duren voordat ik dit vernuftig stukje techniek volledig onder de knie heb.

Gelukkig had ik gisteren al de gebruiksaanwijzing, in het Nederlands, kunnen downloaden en ik had al een beetje zitten rondneuzen wat te verwachten en wat de belangrijkste instellingen waren. Op de D90 was ik een paar maanden geleden al van de automatic knop afgestapt. Ik was er dus toch al een beetje aan gewend.
Ik kon niet wachten om de eerste resultaten op het scherm van mijn MacBook te zien. En die resultaten waren goed. Het is niet te geloven hoe scherp de foto’s zijn. Ook het schieten in NEF (Nikon Electronic Format=RAW) heeft nu zijn voordelen laten zien. Samen met LightRoom2 van Adobe is het een perfecte combinatie voor de serieuze hobby fotograaf.

Volledige foto met één hand (1/1250) geschoten terwijl ik een trap op loop

Maximale crop in LightRoom2

Na een sessie op mijn laptop ging ik goedgeluimd op pad voor het avondeten. De keuze was gevallen op een modern restaurant in het “Dataran Pahlawan” winkelcentrum. Heerlijke groenten met gebakken noedels. Alleen jammer dat er veel te veel suiker in mijn thee zat. Die heb ik dus maar laten staan.
Op weg naar het “Discovery Café” was ik alleen maar geïnteresseerd in de hoge ISO-waarden die ik op mijn nieuwe camera kon instellen. ISO 6000 en hoger was mogelijk. Allemaal proeffoto’s met heel weinig licht van de meest uiteenlopende onderwerpen. En het eindresultaat was goed, zelfs heel goed te noemen. Hieronder staan voorbeelden van foto’s genomen met heel weinig licht.
Morgen is het alweer donderdag en ik ga opnieuw er op uit om veel met mijn nieuwe camera te werken.

Deze foto's zijn alle drie rond 20:30 zonder flits gemaakt.

Maleisië, experimenteren en diep nadenken

Malacca, 27 oktober 2009

Het is vandaag alweer twaalf jaar geleden dat mijn moeder is overleden. Ik denk nog iedere dag aan haar en de humor, recht door zee mentaliteit en wijsheden die een flink stuk van mijn persoonlijkheid hebben gevormd.
Het was gisteravond toch nog een stuk later geworden dan ik had verwacht voordat het licht op mijn kamer uitging. Heerlijk in de airconditioning met de laptop op schoot op mijn bed. En steeds zongen die vragen door mijn hoofd.
Om tien uur arriveerde ik bij de McDonalds voor mijn ontbijt waar nu een hele groep kinderen te werk was gesteld om een beetje werkervaring op te doen. Ze wisselden om beurt van verkoper, kok tot en met schoonmaker om zo alle kanten van het werk in een modern fastfood restaurant te kunnen zien. Ik hoefde niet eens op te staan om mijn gratis tweede kopje koffie te halen want een oplettende jongen van Indiase afkomst bood het me uit zichzelf aan. Dat noem ik nu nog eens service! Hij komt er wel.
Na de computersessie bij Starbucks gooide ik mijn computer in mijn kamer en ging voor de lunch naar een bekend restaurant, het schijnt niet het beste restaurant te zijn maar ik vindt het altijd prima dus ga ik regelmatig terug. En hier tijdens de “Kip met rijstballetjes” en “Paksoi met oestersaus” kreeg ik het antwoord op de brandende vragen.

Twee keer “JA”.
“Ja, ik zou de Nikon D700 morgen kopen.”
“Ja, ik zou ook meteen de Nikkor 14-24mm f2.8G ED kopen.”
Dat stond nu vast en morgen wordt het dus een dagje Kuala Lumpur om te shoppen!
Blij en opgelucht liep ik door de warme middagzon van Malacca. Links en rechts schoot ik plaatjes, maar met de wetenschap dat morgen met de D700 alles anders zou zijn was ik minder gepassioneerd dan voorheen.
Het enige wat er nog te melden is over vandaag is het avondeten. Tijdens mijn laatste bezoek hadden Carlos en Stephanie mij naar een Indiaas restaurant geleid. Dat was zo goed geweest dat ik er nu zeker tijdens elk bezoek aan Malacca een keer ga eten. Het “Pak Putra” restaurant is zeker de moeite waard om naar te vragen als je ooit in Malacca bent! De Tandoori kip smelt op de tong en de Naan met Dahl zijn overheerlijk. Voor de eerste keer bestelde ik gebakken aardappelen. Die zijn gebakken met een mix van kruiden en komijn, overheeeeeeerlijk!!!

Mijn dag zat er alweer op! Vroeg naar bed en morgen om zeven uur op, met de bus naar Kuala Lumpur.