Vandaag kon ik op een normale tijd opstaan omdat ik voor een latere vlucht dan normaal naar Kuala Lumpur had gekozen. In plaats van de bus om zes uur ‘s ochtends ging ik nu met de bus van elf uur naar de luchthaven.
De wekker stond om acht uur maar ik was al een half uurtje eerder op. En dat was niet gepland! Maar wat nog veel erger was dat ik me niet goed voelde. Het korte stukje van mijn bed naar de badkamer voelde aan als een marathon en mijn hart bonkte in mijn borst. Flinke klappen als een oude dieselmotor die een cilinder oversloeg. Het koude zweet brak me uit en ik was een beetje misselijk en onrustig. Ik ging eerst nog maar eens even op mijn bed liggen.
Een kwartiertje later schonk ik een kop koffie voor mezelf in en nam plaats op de rand van het bed. Ik had me dit niet ingebeeld! Erger nog, ik voelde me nog steeds niet goed. Ik bracht twee vingers naar mijn halsslagader en voelde mijn hartslag. Die was onregelmatig en mijn bloeddruk was hoger dan normaal.
Na een kort commando op de zoekmachine van Google vond ik een pagina van de hartstichting over hartritmestoornissen (goed woord voor scrabble, drie keer woordwaarde en je bent binnen). De symptomen klopten en de oorzaken waren natuurlijk mijn eigen schuld! Teveel alcohol veroorzaakt een tekort aan Magnesium en Kalium en cafeïne versterkt het alleen maar. Ik keek opzij naar mijn koffie die even later in de opening van de wasbak verdween.
Mijn rugzak was al bijna helemaal gepakt en met mijn gedachten er maar half bij stopte ik de laatste spullen op de voor mij bekende plaatsen. Het werd niet beter en voor een moment was ik bang dat mijn reis in het water zou vallen. Een beetje opgeknapt stapte ik tien minuten later achterop de motortaxi die me naar het busstation bracht. Achterop dacht ik na over wat er twee uur geleden was gebeurd.
In de bus at ik een boterham en dronk wat water, en eindelijk begon ik wat op te knappen. Nadat de bus in beweging was gekomen probeerde ik wat te slapen, of beter gezegd uit te rusten. Half verzonken zag ik de ergste beelden voor mijn ogen. Ik nam me voor om eens wat minder bier te gaan drinken.
De korte wachttijd op de luchthaven werd gevuld met een kop koffie en een kort gesprek met een jongen uit Penang die ook met een flinke camera liep te fotograferen. En hier ontdekte ik dat ik mijn nieuwe flitser was vergeten. Ik kon me wel voor mijn kop slaan! Ik was niet gewend om dat ding te pakken en omdat ik me vanochtend zo slecht had gevoeld had ik er ook niet meer aan gedacht.
Ik vond het erg leuk dat in plaats van de bekende rood-witte Airbus A320 de speciaal gespoten “Nico Rosberg” aan de gate verscheen. Ik had hem al vaker zien staan op het grijze beton van de “Low Cost Carrier Terminal” in Kuala Lumpur. Niet dat zij van binnen anders is maar toch is het een aangename uitzondering.
De vooraf bestelde sandwich ging er in als koek terwijl mijn ogen op mijn “Oregon 400t” GPS bleven gericht. Het raadsel van het uitvallen op grote hoogte moest worden onderzocht! Na anderhalf uur onderzoek was ik nog geen stap verder maar ik had wel een idee. Ook boven de 10.000 meter en 800 Km/u werkte de GPS goed. Maar toen hij tijdens een scherpe draai van het vliegtuig het contact met de satellieten verloor kon dit niet meer worden hersteld. Op de terugweg het vervolg van dit experiment.
Kuala Lumpur lag onder een heldere hemel van een zwoele avond. Heerlijk weer dus. Om half negen stapte ik het hotel binnen en liep binnen de tien minuten weer naar buiten. Ik moest eerst mijn Digi dongel, of mobiel internet modem, weer op gang hebben. RM 20 en een kwartiertje later was ik weer aangesloten op het internet.
Nu ten slotte nog wat eten en mijn dag zat er op. De special van het huis, een dunne mie met vlees, garnalen en een speciale saus, was voldoende voor me. Ik voelde me een stuk beter en wilde gaan slapen.
Morgen op jacht naar een visum en serieus shoppen.
