Maleisië, bekijk het eens van een andere kant!

Melaka, 28 juli 2009

Ik ben nu alweer een week op pad in Maleisië en heb enorm veel toeristen ontmoet en gesproken. Wat nog het meest opvalt is de hoeveelheid Nederlandse toeristen in Maleisië. Natuurlijk praat ik met al die mensen over het hoe en vooral waarom ze in Maleisië op vakantie zijn. Geografisch gezien is het de enige veilige overgebleven exotische bestemming met stranden en jungle in zuidoost Azië. Althans, volgens de toeristen zelf.
Op mijn vraag, “waarom naar Maleisië kreeg ik opvallend vaak de volgende antwoorden:

We zijn al een paar keer in Thailand geweest.
Thailand is te gevaarlijk of te onrustig op het ogenblik.
We vonden Thailand de laatste keer te duur geworden.
Indonesië is misschien te gevaarlijk met die bommen.
In Sri Lanka is de oorlog net voorbij.
De Filippijnen zijn voor een bepaald soort toeristen.
Het is te moeilijk om naar Vietnam te komen.
Maleisië, leek ons eens een keer wat anders!

Ja, en dan schiet eigenlijk alleen het onbekende, en dus onbeminde, Maleisië nog over. De toeristen zijn over het algemeen verbaasd over de vriendelijkheid en de goede kennis van de engelse taal van de lokale bevolking. Het eten wordt erg op prijs gesteld en het meeste van de menukaart kan zo gelezen worden. “Nasi Goreng” kent iedereen ten slotte! Ook wordt het gevoel van de veiligheid in het land aangehaald.
“Overal waar we gaan maar vooral s’ avonds voelen we ons erg veilig hier”, antwoordde een oudere vrouw.
Velen denken dat ze hier volgend jaar nog wel een keer terug zullen komen en nu benieuwd zijn naar Saba en Sarawak, op Borneo.
Tijdens de gesprekken met de mensen uit de lokale toeristenindustrie zie ik alleen maar lachende gezichten.
“Het is hier nog nooit zo druk geweest!”, is een veel gehoorde opmerking.
Je kunt ook zien dat er goede zaken worden gedaan. De restaurants en hotels zitten bijna elke avond vol. Natuurlijk is de aanvulling van de vele Arabieren op de Europeanen en Aziaten, of net andersom, heel welkom. De varkensgriep en de kredietcrises hebben hier dus geen invloed op de groei, meer dan 25%, van het aantal toeristen terwijl het bij de buren als oorzaak van de teruggang wordt gezien.
Ik denk dat Thailand zich kan gaan opmaken voor een paar zware jaren op het toeristische vlak. Er zijn vele oorzaken die een grote groep toeristen heeft doen besluiten om eens ergens anders te gaan kijken. En die komen niet zo maar weer terug.
De corruptie, de politieke onrust, de criminaliteit, de slechte service en het algemene gevoel dat je constant in de maling wordt genomen zijn de grootste oorzaken voor de onvrede bij de toeristen.
De tempels samen met de Thaise keuken zijn de enige unieke ingrediënten voor een vakantie in Thailand. Elders in zuidoost Azië zijn de stranden en de jungle van de zelfde kwaliteit of beter dan in Thailand. Na een paar bezoeken houden de meeste toeristen het dan ook wel voor gezien.
Eenmaal op de loop dan blijft men zoeken naar een betere bestemming. Na een paar keer Maleisië zullen waarschijnlijk veel toeristen ook Indonesië willen gaan bezoeken, en Indonesië is een groot land dat vele vakanties mogelijk maakt.
Thailand zal keihard moeten gaan werken aan haar imago dat een flinke deuk heeft opgelopen in de laatste jaren. Het beeld dat de media in het thuisland over het “land van glimlach” voorspiegelt is ook niet de mooiste. Hoerenlopers en kinderlokkers klinken niet als de beste reisgenoten voor een fijne onbezorgde vakantie met de kinderen.
Vele cowboyverhalen over corruptie en moord doen op het ogenblik de ronde in de internationale pers en op het internet. Of deze verhalen nu wel of niet uit de duim zijn gezogen doet er niet toe.
“Waar rook is is vuur!”, denken de meeste vakantiegangers die absoluut een fijne vakantie zonder problemen willen hebben.
Zolang er geen onafgebroken stroom van positieve verhalen uit Thailand komt zal het moeilijk zijn om de groei voor de toeristenindustrie weer op gang te brengen. Met alleen goedkope tickets kom je er niet.


Bron: Bangkok Post - Tourism plunges 22 per cent


Ik ben alweer in Melaka waar het ook wat drukker is dan normaal. Mijn vaste hotel, “Heeren Inn”, is ook volgeboekt voor vanavond en dat ik iets dat ik nog nooit heb gezien op een dinsdagavond. Vanavond een paar biertjes met een paar oude vrienden en niet te laat naar bed.
Morgen op stap om een paar musea te gaan bezoeken.

Maleisië, de laatste dag in Kuala Lumpur alweer

Kuala Lumpur, 27 juli 2009

Vanochtend in alle vroegte zijn mijn vrienden alweer vertrokken naar het Taman Negara. Voor mij is het het tegenovergestelde. Lekker uitgeslapen en rustig de middag volmaken om morgen weer verder te gaan naar Melaka (Malacca).
De onverwachte (her)ontdekking van het Chan She Shu Yuen Clan huis aan het einde van Petaling Street zou mijn enige culturele doel zijn voor deze middag. Gisteren hadden we geen tijd gehad om het te bezoeken en vandaag had ik alle tijd om eens rustig rond te neuzen.

Lekker rustig wandelend ging ik op weg naar China Town. Kuala Lumpur is een aangename stad en ik probeer me te herinneren hoe het hier jaren gelden was toen ik met Kris en Duncan in Remy’s Residence verbleef. Fijne herinneringen uit een ver verleden kwamen weer naar boven. Kris maakte ‘s morgens een Croq Monsieur voor ons en ik zette een bakkie koffie. Het bordje zit buiten nog aan het plafond en de herinneringen zijn gebleven. De rest is geschiedenis.
Het Clan huis, een van de mooiste in Maleisië, heeft aan de buitenkant een veelvoud van keramische figuren. Het zal allemaal wel met geesten en het leven in het oude China te maken hebben maar het is enorm indrukwekkend. Je kunt uren kijken naar de kleine porseleinen poppetjes.


Eenmaal binnen komt de geur van thee en wierook je tegemoet. Er is een kleine theewinkel binnen de poort waar verschillende soorten zwarte en groene thee wordt verkocht. In Nederland drinken wij hoofdzakelijk wat de Chinezen “zwarte thee” noemen. Het is de variant die geoxideerd is en dus zwart is geworden. De “groene thee” variant is de gewonen gedroogde groene theebladeren. Natuurlijk werd er geproefd en ik kreeg een uitleg over de thee uit de Yunnan provincie in China. Er lagen pakken thee die meer dan € 100,- per pond kosten.

Mijn middag zat er nu alweer bijna op en ik ging op pad naar het Sentral Stesen. Nog even winkelen in de MidValley Mega Mall. Lekker rondkijken en een broodje hamburger eten. De eerste van deze trip!

Tijdens het avondeten liep ik in het KLCC een groepje bekenden uit Putten tegen het lijf. Zij waren Thailand voor een paar dagen ontsnapt en wilden wel eens wat van Maleisië zien. Nu kun je in drie dagen natuurlijk niet veel zien en met wat tips van mijn kant gingen ze verder. Na een laatste kop thee ging het licht uit. Als ik morgen wakker wordt dan gaan we op weg naar Melaka.

Maleisië, een dag Kuala Lumpur met een oude bekende

Kuala Lumpur, 26 juli 2009

Vanochtend liep om zes uur de wekker af en ik stond meteen naast mijn bed. Een douche, twee boterhammen met pindakaas en een kop koffie. Nu had ik nog een uurtje de tijd om mijn foto’s te verwerken en een verhaal te schrijven.
Klokslag half acht stapte ik uit de lift en verwachtte dat Carlos met zijn vriendin in de lobby zou staan. Helaas! Ik wachtte en sprak over koetjes en kalfjes met de man achter de receptie, steeds één oog op de verlichting boven de deuren van de twee liften. En daar waren ze dan! Carlos samen met zijn vriendin Stephanie. We omhelsden elkaar en het is moeilijk te geloven dat het pas twee maanden geleden is dat we afscheid namen. De tijd vliegt en ik maak zoveel mee in een maand dat het wel een jaar lijkt.
Met een stevig tempo liepen we al pratend naar de "Petronas Twin Towers", het regende licht maar dat baarde me weinig zorgen want hier is het zo droog als de zon eenmaal aan de hemel staat. Onder in de kelder van het KLCC waar de gratis kaartjes worden verstrekt was het zo verschrikkelijk druk dat de we al in de gang aan de zijkant moesten gaan staan. Ik heb het in al die jaren nog nooit zo druk meegemaakt, zelfs niet als het Formule 1 circus in de stad is. Het is moeilijk schatten maar ik denk dat er toch al gauw een vierhonderd mensen stonden te wachten. En het was nog geen acht uur! Ze zouden pas om negen uur open gaan.
Nog voordat het negen uur was werden de eerste potentiële bezoekers geweigerd en terug de roltrap op gestuurd. Er waren waarschijnlijk niet genoeg kaartjes meer voor vandaag. Het uur dat we nog moesten wachten ging snel voorbij omdat we aan elkaar vertelden wat we zoal de afgelopen maanden allemaal gezien hadden. Op het platte scherm liep de tijd voor de bezoeken flink op en tegen de tijd dat wij aan de beurt waren stond hij al op kwart voor twee.
“Drie kaartjes voor kwart over vijf alstublieft?”
Het meisje met het hoofddoekje overhandigde me de kaartjes en wij konden op weg naar het ontbijt. Het ontbijt bij “DeliFrance” was vroeger een favoriet van me maar tegenwoordig ga ik liever om de hoek bij de McDonald’s, ik ben een beetje lui geworden.
Na het ontbijt stonden de “Batu Caves” op het programma en als ik niet een verkeerde afslag had genomen in "Kampung Baru" dan waren we daar een klein uur eerder gearriveerd. Over de hindoe tempel heb ik al genoeg geschreven. Dus deze keer alleen een koppeling en de foto’s.



Op weg naar de volgende attractie koos ik ervoor om uit te stappen bij Chow Kit Monorail station om daar te lunchen. Indiaas natuurlijk en bij voorkeur een bananenblad (vegetarisch zuid-Indiaas). Een eethuis was snel gevonden en Carlos en Stephanie stonden open voor al het heerlijks dat uitgestald lag in de vitrine. Het was de eerste keer voor het stel en Stephanie was een beetje onwennig terwijl Carlos met flinke happen de rijst en kerrie liet verdwijnen.

Met de monorail vervolgden we onze excursie door Kuala Lumpur naar de "Thean Hou Tempel" aan de andere kant van de stad. Het was elke keer een flinke wandeling en het stukje de heuvel op naar de tempel is een echte kuitenbijter.

De dag was omgevlogen en we hadden niet genoeg tijd om via de Brickfields weer naar de stad te gaan. Je moet op tijd zijn voor het bezoek aan de brug tussen de torens want anders is je kaartje verlopen. Met nog een kwartiertje te gaan dronken we koffie in het KLCC en de twee waren zichtbaar onder de indruk van wat ze vandaag allemaal gezien hadden.
Na het bezoek aan de torens gingen we maar terug naar het hotel om ons op te frissen. De "Menara KL" werd op de lange baan geschoven en het stel zou de toren volgende week nog wel bezoeken.
Het afscheid was natuurlijk op het terras naast "Petaling Street" in China Town waar we wat aten en een paar biertjes dronken. Het was een geslaagde dag geweest met een oude bekende en zijn vriendin.