Een goede vriendin van mij werkt hard aan een carrière als zangeres.
Hier alle twaalf nummers van haar laatste DVD.
Nummer 1
Nummer 2
Nummer 3
Nummer 4
Nummer 5
Nummer 6
Nummer 7
Nummer 8
Is verloren gegaan!!! Er wordt aan gewerkt!
Nummer 9
Nummer 10
Nummer 11
Nummer 12
Ik zal eens navragen of de DVD eventueel te bestellen is vanuit Nederland.
Hier in Thailand is hij wel te koop en kost 200 baht, mocht je interesse hebben dan zal ik eens navragen wat het telefoonnummer is.
vrijdag 5 december 2008
maandag 1 december 2008
Thailand, het status quo van gezichtsverlies
Pattaya, 01/12/2008
Dit is mijn persoonlijke mening over wat er kan gebeuren in Thailand.
De bezetting van Suvarnabhumi Airport gaat op 1 December zijn zevende dag in. Vrijdag, 5 December, is van groot belang voor de toekomst van dit land en de oplossing voor het probleem. Op deze dag is de koning jarig en hij geeft dan zijn traditionele verjaardagstoespraak. Mocht de koning in deze toespraak zinspelen, of eisen, dat de zittende premier Somchai Wongsawat aftreed dan zal hij dat niet kunnen weigeren en zal de luchthaven op 8 of 9 December weer gewoon open zijn en functioneren.
Het grootste gevaar zit er in dat het niet gebeurd en dan zal er een lange en moeilijke strijd volgen tussen de gelen en de roden.
Het is namelijk in de Thaise cultuur een enorme schande wanneer je gezichtsverlies lijd. De zittende premier Somchai Wongsawat zal dan ook vrijwel zeker niet toegeven met als gevolg dat de luchthaven nog maanden gesloten zal zijn. Hij heeft bijna al zijn troefkaarten al verspeeld en staat tandeloos aan de rand van de ring.
Samak Sundaravej, de vorige premier, heeft dit al lang gezien en heeft zich volledig, wegens ziekte?, teruggetrokken uit de politiek en wil niets meer met de roden te maken hebben. Hij wil voorkomen dat er straks bij het aanwijzen van een schuldige de vinger zijn kant op wijst.
Het Thaise volk zal ook niet zo snel een kant kiezen, of misschien beter gezegd, kan ook heel snel van kant wisselen. In een land waar men het ene jaar vol passie Manchester United steunt in rode shirts kan men het jaar erop iedereen in de blauwe shirts van Chelsea zien lopen. Thais houden nu eenmaal van winnaars en in een conflict zonder een echte sterke opponent kan er dagelijks van zijde gewisseld worden.
Er zijn ook hele hordes Thaise mensen blij met wat er nu gebeurd. De chauffeurs van de minibusjes die passagiers de hele dag van Bangkok naar Utapao rijden zitten fluitend achter het stuur en hebben nog nooit zulke goede zaken gedaan. Ook bij de luchthaven van Utapao wordt er veel geld verdient met de verkoop van eten en drinken. De gewone man verdient nu dus geld en niet de superrijken die een zaak op de dure luchthaven kunnen betalen.
De gelen geven nu af en toe populaire geste. Op 1 December mogen de luchtvaartmaatschappijen die dat willen hun vliegtuigen, zonder passagiers, komen ophalen op de luchthaven. Dit zal voor veel maatschappijen een enorme opluchting zijn in deze toch al moeilijke tijd voor de luchtvaart industrie.
De luchthaven van Utapao is zogenaamd goed verdedigd door een handjevol soldaten van gemiddeld een jaar of twintig. Bij het zien van een gele muur van mensen zal er geen kogel worden afgevuurd maar een geheel bataljon op de loop gaan. Niet dat de gelen dat van plan zijn. Zij laten door het open laten van de kleine luchthaven zien dat ze toch wel sympathie hebben voor de gestrande reizigers en hopen dat die dan op hun beurt meer aandacht voor het “hoe en waarom” van deze bezetting hebben.
Ik ben persoonlijk zondagmiddag op de luchthaven van Utapao geweest en heb daar een gemoedelijke sfeer aangetroffen. Niets van de grimmige sfeer of chaos zoals er in verschillende, regeringsgezinde, kranten is beschreven. Natuurlijk is het allemaal amateuristisch omdat de kleine luchthaven niet geschikt is om grote hoeveelheden toeristen te ontvangen maar het lijkt nog het meest op een Thaise markt. De toeristen liggen op het gras met een koel blikje in de hand te wachten totdat ze worden opgeroepen om aan boord te gaan. Overal staan eettentjes die de normale prijs berekenen voor een hapje rijst met het een of ander erbij.
Tot een bestorming zal het volgens mij niet komen! De gelen bezetten de controletoren en dat is hun grootste troef. Wanneer de politie of het leger de Suvarnabhumi luchthaven mocht bestormen dan hebben de gelen in de toren voldoende tijd om alle vluchtsystemen onklaar te maken met als gevolg dat er wel een luchthaven is teruggewonnen maar deze is vleugellam en het zal misschien wel zes maanden duren voordat er een nieuwe installatie is ingebouwd en getest. Zonder een veiligheidscertificaat zal geen enkele luchtvaartmaatschappij, m.u.v. Thai Airways, op de luchthaven willen vliegen. Dat houd natuurlijk in dat ook het zomerseizoen van 2009 verloren is gegaan.
Dat het toerisme een grote verliezer is staat natuurlijk als een paal boven water. Maar wat eigenlijk al een paar jaar een zieke, en steeds zieker wordende patiënt is kan nu, ten onrechte, een duidelijke dader aanwijzen. Ook voordat dit gehele politieke circus begon waren er steeds meer toeristen die wegbleven. De opgeblazen prijzen, de oneindige reeks van avonden dat alles dicht moest zijn, de corruptie en het levensgevaarlijke verkeer lagen aan de grondslag van deze terugval. Nu ook de devaluatie van de Euro, het Pond Sterling en andere valuta door de kredietcrises hier nog bij kwam verschoof het begin van het hoogseizoen toch wel erg ver richting December. Ik kan me nog herinneren dat het enkele jaren geleden al lekker druk was in oktober.
Laten we hopen dat het snel is afgelopen en zonder verlies van menselijke levens. Het kwaad is geschied maar ik vertrouw op de oude Hollandse wijsheid: “Zachte heelmeesters maken stinkende wonden”. M.a.w., ik hoop dat de Thaise toeristen industrie nu eens de hand in eigen boezem steekt en waar voor het geld van de toeristen geeft.
Een oplossing bestaat er niet voor dit probleem. Zodra er verkiezingen komen zullen de aanhangers van Thaksin Shinawatra deze weer winnen de de gelen zullen dit op hun beurt weer niet aanvaarden dat er een andere boef aan het bewind komt. Een paar jaar de generaals lijkt nog de beste oplossing want de politiek in Thailand zal de komende twintig jaar toch niet veranderen!
Dit is mijn persoonlijke mening over wat er kan gebeuren in Thailand.
De bezetting van Suvarnabhumi Airport gaat op 1 December zijn zevende dag in. Vrijdag, 5 December, is van groot belang voor de toekomst van dit land en de oplossing voor het probleem. Op deze dag is de koning jarig en hij geeft dan zijn traditionele verjaardagstoespraak. Mocht de koning in deze toespraak zinspelen, of eisen, dat de zittende premier Somchai Wongsawat aftreed dan zal hij dat niet kunnen weigeren en zal de luchthaven op 8 of 9 December weer gewoon open zijn en functioneren.
Het grootste gevaar zit er in dat het niet gebeurd en dan zal er een lange en moeilijke strijd volgen tussen de gelen en de roden.
Het is namelijk in de Thaise cultuur een enorme schande wanneer je gezichtsverlies lijd. De zittende premier Somchai Wongsawat zal dan ook vrijwel zeker niet toegeven met als gevolg dat de luchthaven nog maanden gesloten zal zijn. Hij heeft bijna al zijn troefkaarten al verspeeld en staat tandeloos aan de rand van de ring.
Samak Sundaravej, de vorige premier, heeft dit al lang gezien en heeft zich volledig, wegens ziekte?, teruggetrokken uit de politiek en wil niets meer met de roden te maken hebben. Hij wil voorkomen dat er straks bij het aanwijzen van een schuldige de vinger zijn kant op wijst.
Het Thaise volk zal ook niet zo snel een kant kiezen, of misschien beter gezegd, kan ook heel snel van kant wisselen. In een land waar men het ene jaar vol passie Manchester United steunt in rode shirts kan men het jaar erop iedereen in de blauwe shirts van Chelsea zien lopen. Thais houden nu eenmaal van winnaars en in een conflict zonder een echte sterke opponent kan er dagelijks van zijde gewisseld worden.
Er zijn ook hele hordes Thaise mensen blij met wat er nu gebeurd. De chauffeurs van de minibusjes die passagiers de hele dag van Bangkok naar Utapao rijden zitten fluitend achter het stuur en hebben nog nooit zulke goede zaken gedaan. Ook bij de luchthaven van Utapao wordt er veel geld verdient met de verkoop van eten en drinken. De gewone man verdient nu dus geld en niet de superrijken die een zaak op de dure luchthaven kunnen betalen.
De gelen geven nu af en toe populaire geste. Op 1 December mogen de luchtvaartmaatschappijen die dat willen hun vliegtuigen, zonder passagiers, komen ophalen op de luchthaven. Dit zal voor veel maatschappijen een enorme opluchting zijn in deze toch al moeilijke tijd voor de luchtvaart industrie.
De luchthaven van Utapao is zogenaamd goed verdedigd door een handjevol soldaten van gemiddeld een jaar of twintig. Bij het zien van een gele muur van mensen zal er geen kogel worden afgevuurd maar een geheel bataljon op de loop gaan. Niet dat de gelen dat van plan zijn. Zij laten door het open laten van de kleine luchthaven zien dat ze toch wel sympathie hebben voor de gestrande reizigers en hopen dat die dan op hun beurt meer aandacht voor het “hoe en waarom” van deze bezetting hebben.
Ik ben persoonlijk zondagmiddag op de luchthaven van Utapao geweest en heb daar een gemoedelijke sfeer aangetroffen. Niets van de grimmige sfeer of chaos zoals er in verschillende, regeringsgezinde, kranten is beschreven. Natuurlijk is het allemaal amateuristisch omdat de kleine luchthaven niet geschikt is om grote hoeveelheden toeristen te ontvangen maar het lijkt nog het meest op een Thaise markt. De toeristen liggen op het gras met een koel blikje in de hand te wachten totdat ze worden opgeroepen om aan boord te gaan. Overal staan eettentjes die de normale prijs berekenen voor een hapje rijst met het een of ander erbij.
Tot een bestorming zal het volgens mij niet komen! De gelen bezetten de controletoren en dat is hun grootste troef. Wanneer de politie of het leger de Suvarnabhumi luchthaven mocht bestormen dan hebben de gelen in de toren voldoende tijd om alle vluchtsystemen onklaar te maken met als gevolg dat er wel een luchthaven is teruggewonnen maar deze is vleugellam en het zal misschien wel zes maanden duren voordat er een nieuwe installatie is ingebouwd en getest. Zonder een veiligheidscertificaat zal geen enkele luchtvaartmaatschappij, m.u.v. Thai Airways, op de luchthaven willen vliegen. Dat houd natuurlijk in dat ook het zomerseizoen van 2009 verloren is gegaan.
Dat het toerisme een grote verliezer is staat natuurlijk als een paal boven water. Maar wat eigenlijk al een paar jaar een zieke, en steeds zieker wordende patiënt is kan nu, ten onrechte, een duidelijke dader aanwijzen. Ook voordat dit gehele politieke circus begon waren er steeds meer toeristen die wegbleven. De opgeblazen prijzen, de oneindige reeks van avonden dat alles dicht moest zijn, de corruptie en het levensgevaarlijke verkeer lagen aan de grondslag van deze terugval. Nu ook de devaluatie van de Euro, het Pond Sterling en andere valuta door de kredietcrises hier nog bij kwam verschoof het begin van het hoogseizoen toch wel erg ver richting December. Ik kan me nog herinneren dat het enkele jaren geleden al lekker druk was in oktober.
Laten we hopen dat het snel is afgelopen en zonder verlies van menselijke levens. Het kwaad is geschied maar ik vertrouw op de oude Hollandse wijsheid: “Zachte heelmeesters maken stinkende wonden”. M.a.w., ik hoop dat de Thaise toeristen industrie nu eens de hand in eigen boezem steekt en waar voor het geld van de toeristen geeft.
Een oplossing bestaat er niet voor dit probleem. Zodra er verkiezingen komen zullen de aanhangers van Thaksin Shinawatra deze weer winnen de de gelen zullen dit op hun beurt weer niet aanvaarden dat er een andere boef aan het bewind komt. Een paar jaar de generaals lijkt nog de beste oplossing want de politiek in Thailand zal de komende twintig jaar toch niet veranderen!
zaterdag 15 november 2008
Thailand, een dag om moeilijk te vergeten
Bangkok, 15/11/2008
De essentie van het reizen is de drang naar het onbekende. Op welk gebied dan ook! Een belangrijke factor is geluk die bepaalt of je belangrijke gebeurtenissen persoonlijk meemaakt of gewoonweg mist. Er waren toeristen die op de dag dat de muur van Berlijn viel die middag vertrokken en toeristen die die middag juist in Berlijn waren gearriveerd. Zo dicht kan het bij elkaar liggen of je persoonlijk aanwezig bent wanneer er geschiedenis wordt geschreven.
Vandaag was de crematie van Prinses Galyani Vadhana, de oudere en laatst overgebleven zus van King Bhumibol Adulayadej. Ze was op 2 januari van dit jaar overleden na een lange strijd met kanker. Eigenlijk kan ik me van dat overlijden niet meer herinneren dan een bericht in de krant en waarschijnlijk zijn de kroegen in Bangkok en andere grote steden een dag gesloten geweest. De crematie van vandaag werd breed uitgemeten op alle lokale tv stations met marathon uitzendingen zoals ik me die herinner van de elfstedentochten in Nederland.
Het was ongelofelijk interessant om te zien hoe de Thaise gemeenschap omgaat met een mengsel van het koningshuis en de dood. Diepgeworteld respect voor het blauwe bloed dat de grootste voorstanders van de republiek in Nederland zou verstommen en verbazen. Een ceremonie met proporties die me doet denken aan de oude spektakelfilms uit de jaren zestig over de klassieke beschavingen van de wereld.
Natuurlijk kon ik het commentaar niet letterlijk volgen ondanks ik al ontelbare keren in Thailand ben geweest en toch wel een paar woorden onder de knie heb. De beelden staan op mijn netvlies gebrand en op de website van de BBC heb ik de volgende fotoreportage gevonden. Hieronder volgen de foto’s met een korte beschrijving. Ik hoop dat jullie je ook een beeld kunnen vormen wat er zich hier heeft afgespeeld op deze dag in November.
Vuurrood geklede militairen trekken een vergulde strijdwagen die het lichaam van de zuster van de gerespecteerde Thaise koning, Prinses Galyani Vadhana bevat, naar een symbolische brandstapel van zeven verdiepingen hoog.
Het gebalsemde lichaam van de prinses was opgebaard in het Grand Palace sinds haar dood en is bezocht door minstens 1.5 miljoen mensen die hun eerbied kwamen betuigen.
De zeer gedetailleerde strijdwagen droeg een urn met de overblijfselen van de prinses, de begrafenisoptocht trekt op zijn manier van het Grote Paleis door het hart van oud Bangkok.
Soldaten in uniform marcheren naast de strijdwagen die een ongelofelijk gewicht heeft van meer dan 14.000 kilo.
Duizenden Thais stonden langs de route van de begrafenisoptocht voorafgaand aan het afscheid van de prinses, terwijl miljoenen Thai meer de ceremonie op de televisie volgden.
Sommigen droegen hun zelfgemaakte bidprentjes van de prinses, die 10 maanden geleden op de leeftijd van 84 stierf aan de gevolgen van buikkanker.
Anderen baden voor haar bij enorme afbeeldingen die de route van de optocht sierden.
De Thaise Prinses Maha Chakri Sirindhorn liep met erewachten bij de koninklijke begrafenis, die volgens de analisten bedoeld was om de status van de monarchie in de Thaise maatschappij te versterken. Dit natuurlijk met het oog op de politieke instabiliteit waarin het land zich op dit moment bevindt.
De Kroonprins Maha Vajiralongkorn zat de ceremonie voor, in naam van zijn vader Koning Bhumibol Adulyadej.
Aan het eind van zijn reis wordt de urn, vergezeld door een Brahmaanse priester, opgeheven naar het crematorium.
Bij het vallen van de nacht, arriveerde Koning Bhumibol Adulyadej en Koningin Sirikit bij de begrafenisbrandstapel om de koninklijke crematie uit te voeren.
De boeddhistische monniken zongen religieuze liederen terwijl Koning Bhumibol Adulayadej een symbolische brandstapel, rechtstreeks uitgezonden op alle Thaise televisie kanalen, aanstak. Het lichaam van de prinses werd eigenlijk verast in een elektrische crematieoven.
De essentie van het reizen is de drang naar het onbekende. Op welk gebied dan ook! Een belangrijke factor is geluk die bepaalt of je belangrijke gebeurtenissen persoonlijk meemaakt of gewoonweg mist. Er waren toeristen die op de dag dat de muur van Berlijn viel die middag vertrokken en toeristen die die middag juist in Berlijn waren gearriveerd. Zo dicht kan het bij elkaar liggen of je persoonlijk aanwezig bent wanneer er geschiedenis wordt geschreven.
Vandaag was de crematie van Prinses Galyani Vadhana, de oudere en laatst overgebleven zus van King Bhumibol Adulayadej. Ze was op 2 januari van dit jaar overleden na een lange strijd met kanker. Eigenlijk kan ik me van dat overlijden niet meer herinneren dan een bericht in de krant en waarschijnlijk zijn de kroegen in Bangkok en andere grote steden een dag gesloten geweest. De crematie van vandaag werd breed uitgemeten op alle lokale tv stations met marathon uitzendingen zoals ik me die herinner van de elfstedentochten in Nederland.
Het was ongelofelijk interessant om te zien hoe de Thaise gemeenschap omgaat met een mengsel van het koningshuis en de dood. Diepgeworteld respect voor het blauwe bloed dat de grootste voorstanders van de republiek in Nederland zou verstommen en verbazen. Een ceremonie met proporties die me doet denken aan de oude spektakelfilms uit de jaren zestig over de klassieke beschavingen van de wereld.
Natuurlijk kon ik het commentaar niet letterlijk volgen ondanks ik al ontelbare keren in Thailand ben geweest en toch wel een paar woorden onder de knie heb. De beelden staan op mijn netvlies gebrand en op de website van de BBC heb ik de volgende fotoreportage gevonden. Hieronder volgen de foto’s met een korte beschrijving. Ik hoop dat jullie je ook een beeld kunnen vormen wat er zich hier heeft afgespeeld op deze dag in November.
Vuurrood geklede militairen trekken een vergulde strijdwagen die het lichaam van de zuster van de gerespecteerde Thaise koning, Prinses Galyani Vadhana bevat, naar een symbolische brandstapel van zeven verdiepingen hoog.
Het gebalsemde lichaam van de prinses was opgebaard in het Grand Palace sinds haar dood en is bezocht door minstens 1.5 miljoen mensen die hun eerbied kwamen betuigen.
De zeer gedetailleerde strijdwagen droeg een urn met de overblijfselen van de prinses, de begrafenisoptocht trekt op zijn manier van het Grote Paleis door het hart van oud Bangkok.
Soldaten in uniform marcheren naast de strijdwagen die een ongelofelijk gewicht heeft van meer dan 14.000 kilo.
Duizenden Thais stonden langs de route van de begrafenisoptocht voorafgaand aan het afscheid van de prinses, terwijl miljoenen Thai meer de ceremonie op de televisie volgden.
Sommigen droegen hun zelfgemaakte bidprentjes van de prinses, die 10 maanden geleden op de leeftijd van 84 stierf aan de gevolgen van buikkanker.
Anderen baden voor haar bij enorme afbeeldingen die de route van de optocht sierden.
De Thaise Prinses Maha Chakri Sirindhorn liep met erewachten bij de koninklijke begrafenis, die volgens de analisten bedoeld was om de status van de monarchie in de Thaise maatschappij te versterken. Dit natuurlijk met het oog op de politieke instabiliteit waarin het land zich op dit moment bevindt.
De Kroonprins Maha Vajiralongkorn zat de ceremonie voor, in naam van zijn vader Koning Bhumibol Adulyadej.
Aan het eind van zijn reis wordt de urn, vergezeld door een Brahmaanse priester, opgeheven naar het crematorium.
Bij het vallen van de nacht, arriveerde Koning Bhumibol Adulyadej en Koningin Sirikit bij de begrafenisbrandstapel om de koninklijke crematie uit te voeren.
De boeddhistische monniken zongen religieuze liederen terwijl Koning Bhumibol Adulayadej een symbolische brandstapel, rechtstreeks uitgezonden op alle Thaise televisie kanalen, aanstak. Het lichaam van de prinses werd eigenlijk verast in een elektrische crematieoven.
Abonneren op:
Reacties (Atom)
