Nederland, 25.000!

Zaltbommel, 11/11/2008

De 25.000 ste bezoeker is toch sneller gekomen dan ik zelf had verwacht of kunnen hopen. Het is voor mij persoonlijk het bewijs dat het op prijs wordt gesteld dat ik de verhalen schrijf en op mijn weblog plaats, met de bijbehorende foto’s. Alhoewel ik de komende tijd, wegens mijn haperende gezondheid, een stapje terug moet doen zal ik toch proberen om zoveel mogelijk verhalen te schrijven en ik misschien zelfs wel terug ga in de tijd naar 1998 en 1999 toen ik de eerste stappen in Australië en Thailand zette.
Natuurlijk wil ik jullie allemaal hartelijk bedanken voor het bezoeken van mijn weblog en vergeet niet dat een reactie van jullie zijde altijd op prijs wordt gesteld.
Terwijl ik dit schrijf vraag ik me af hoe hoog ik de lat ga leggen voor de teller. 50.000 is me iets te hoog dus ga ik proberen om volgend jaar op 20 November de 40.000 te hebben gepasseerd. Ik hoop jullie elke dag terug te zien en ik beloof om zo goed mogelijk te schrijven en te publiceren.
Bedankt allemaal en veel leesplezier.

Maleisië, “Raceday” in Kuala Lumpur

Kuala Lumpur, 19/10/2008

Fris, wel heel erg fris stond ik om iets over half zes naast mijn bed. En dat was wel eens anders geweest in het verleden. Het eerste daglicht kroop door de vitrages van mijn kamer terwijl het water begon te borrelen in de waterkoker op mijn kamer. Vele malen heb ik er over nagedacht om op zoek te gaan naar een iets goedkoper hotel in Kuala Lumpur maar de ligging van het “Fortuna Hotel” is toch wel ideaal. Tien minuten lopen van de Petronas Twin Towers, een kwartiertje naar Chinatown en direct achter Bukit Bintang.
Mijn eerste kopje koffie van de dag smaakte me uitstekend en terwijl ik me stond af te drogen probeerde ik te tellen hoe vaak ik al in Kuala Lumpur was geweest. Uiteindelijk gaf ik het maar op en boekte het onder de noemer “ontelbaar”. Heel vaak hebben de mensen mij gevraagd wat ik toch moet in die vreselijke stad. Vreselijke stad? Het antwoord is niet eenvoudig maar ik zal het toch proberen. Denk eens goed na of je het naar je zin hebt in de grote steden van Azië. Bangkok, Hong Kong, Seoul, Jakarta, Singapore, Kuala Lumpur enz. Enz. De meeste mensen houden niet van de Aziatische steden, de vervuiling, het lawaai, het verkeer en de miljoenen inwoners van de steden boezemt veel bewoners angst in. Deze mensen houden dan meer van kleinere steden, het platte land en de stranden. Dat laatste is nu net weer waar ik niet gek op ben, ik vindt het zonde van de tijd om zo bewegingsloos op het zand te liggen. Ik hou van steden omdat die leven en er altijd wat te ontdekken valt.
Met de krant in de hand liep ik door de koele straten naar de McDonald’s om de hoek van het hotel. Twee broodjes ei met een koffie, bijvullen gratis tot elf uur. De vriendelijke meisjes met hoofddoekjes herinnerde mij voor de tweede keer vandaag aan de kortzichtigheid van de Europeanen ten opzichte van Maleisië en de bijbehorende Moslims. Het is niet de Islam of de Koran die de problemen veroorzaken in Nederland en de rest van de wereld! Nee, het zijn de mensen die het, ten onrechte, als wapen gebruiken voor hun ideologie. Hoofddoekjes zijn echt niet storend, vergeet niet dat in de jaren zestig bijna elke Nederlandse vrouw niet zonder een hoofddoekje de straat op ging.
Wegens het vroege uur was het natuurlijk nog niet zo druk onderweg. Snel overgestapt van de monorail naar de bus en weer verder op weg naar het “Sepang F1 Circuit”. Ze hebben het hier de loop van de jaren wel geleerd hoe ze het vervoer van en naar het circuit moeten regelen. De bussen zijn een uitkomst en natuurlijk geen partij voor de snelle en erg dure “KLIA Airport Express”. Én, we werden nu precies voor de ingang van de hoofdtribune afgezet. Nadat ik de juiste informatie had gekregen over de terugreis naar KL Sentral liep ik de gezellige markt voor de hoofdingang op.
Het moet ongeveer vijfentwintig jaar geleden zijn geweest dat ik een motorrace heb bezocht. Natuurlijk racete er niemand meer mee die toen actief was en ook de motoren en hun techniek zijn enorm veranderd. Daar zat ik dus fout! De 125 cc klinkt en ruikt nog precies als vijfentwintig jaar geleden. Ook de 250 cc heeft op het eerste weinig uiterlijke vooruitgang geboekt. Maar de hoofdklasse, de MotoGP, is wel enorm veranderd. Ik vond het een mix van superbikes met de oude 500 cc klasse, en wat zijn die machines snel. Het donkerbruine geluid van de viertakt galmde onder het afdak van de hoofdtribune en mijn oordoppen waren niet overbodig. Het lawaai en het zien van de racemachines was enorm opwindend en ik kreeg er kippenvel van. Om over de race te schrijven is een beetje moeilijk, de spanning van de hoofdrace was niet echt te voelen omdat de wereldkampioen al bekend was.
Wat me wel opluchtte was een gesprek met een Canadees die met zijn vrouw en drie kinderen voor me zat. Het ging over racen en koetjes en kalfjes totdat hij zijn bloedsuikermeter te voorschijn haalde en meting verrichtte. Hij keek me verbaasd aan en ik stelde hem op de hoogte dat ik ook een diabetespatiënt ben. Hij toverde zijn twee insulinepennen te voorschijn en prikte links en rechts van zijn navel.
Als het zo gemakkelijk kan dan hoeft het toch echt geen beperking te zijn? Laat ik eerst maar weer proberen om alles op een normaal pijl te krijgen met medicijnen en als ik moet gaan spuiten dan is het niet anders. Ik ben er niet bang voor en ik zal er zeker niet depressief van worden.

Voldaan liet ik op de terugweg in de bus de mooie dag de revue nog eens passeren. Volgend jaar weer, dat weet ik zeker. Ik had zin in een koud biertje in China Town en in een heerlijk bord rijst met groenten. Die laatste was heerlijk maar aan de eerste ben ik niet meer aan toe gekomen. Moe van de hele dag zitten zocht ik om half negen mijn bed op. Deze keer vlieg ik namelijk ook op maandag naar Bangkok zodat het geen slechte zaak was dat ik fit op de luchthaven zou verschijnen. Nog één nachtje slapen en ik ben weer in mijn geliefde Thailand.

Maleisië, het begin van een opwindend weekend

Kuala Lumpur, 18/10/2008

Er zijn twee reden waarom ik mijn reis voor deze winter aanvang in Maleisië, en ook nog maar voor vier dagen. De belangrijkste is dat ik de MotoGP op het circuit van Sepang wil bezoeken en de tweede reden is het eten. Ik heb er bijna twee weken naar uitgekeken om me weer in de wereld van de Aziatische keuken te storten. Maleis, Chinees en Indiaas eten om je vingers bij af te likken. Helaas is Maleisië in de ogen van de leken een islamitische staat waar niets kan en mag. Het is er totaal anders maar er is geen moeilijker gevecht dan tegen de vooroordelen van een mens. Ontelbare keren heb ik geprobeerd uit te leggen wat de mensen in Maleisië zouden kunnen verwachten, tevergeefs. Maar de vrienden die ik heb kunnen overtuigen om een keer met me mee te gaan waren altijd onder de indruk van de vriendelijkheid van de mensen en de schoonheid van het land.
Nadat ik een bakkie koffie had gedronken en mijn iPhone van de chip had voorzien, en hij werkt, ging ik aan boord van de Airbus A320 van Thai Air Asia. Ook over deze budget luchtvaartmaatschappij gaan de wildste geruchten, ik kan jullie verzekeren dat het één van de beste en veiligste maatschappijen is waar ik ooit mee heb gevlogen. Mijn plannen zijn dan ook dat ik in de toekomst met Air Asia zal blijven vliegen. De Budgetmaatschappij doet het ondertussen zo goed dat ze alweer een nieuwe terminal aan het bouwen zijn, én net buiten de oude terminal een budgethotel wordt gebouwd.
Het is lekker als je de weg weet en niet hoeft te zoeken. De vermoeidheid van de reis voelde ik niet eens. Van de KLIA-LCCT naar de Sentral Stesen in Kuala Lumpur met de bus. Dan met de metro van Sentral Stesen naar Pasar Seni en een stukje lopen naar het Puduraya Busstation. Opstappen op een bus van de KKKL naar Melaka en een stadsbus naar “ ‘t Stadthuys”. Over de brug links en dan rechts om de hoek vindt je de “Heerenstraat” waaraan het kleine knusse hotel “Heeren Inn” ligt. Mijn vaste kamer was wegens onderhoud niet beschikbaar. Maakte me eigenlijk weinig uit want ik was toch maar voor twee nachten in Melaka.
Waarom maar voor twee nachten? Ook tijdens deze korte reis wilde ik mijn vrienden in Melaka zien. Mr. Teng van het Discovery Café, Mr. Aw van de Heeren Inn en natuurlijk Bennie en Ringo. Veel heb ik niet gedaan tijdens mijn verblijf in Melaka, lekker eten en een paar biertjes gedronken en gelukkig heb ik ook Patrick weer gezien.
De zaterdag kwam snel en al heel vroeg zat ik achter mijn McDonalds ontbijt in het busstation van Melaka met een koffie, gratis bijgevuld tot elf uur, en een krantje. Vreemde dingen staan er in de krant in vreemde landen. Al vaker heb ik er over nagedacht om een paar van deze vreemde zaken te melden. Helaas is het wegens tijdgebrek nooit van gekomen. Misschien later.
Wegdromend, met mijn blik op de oneindige doorzichtige palmolie plantages, en de muziek uit mijn iPhone in mijn oren ging ik op weg naar Kuala Lumpur voor de MotoGP. Voor het tweede jaar op rij welteverstaan. Vorig jaar had een spijsverteringsprobleem roet in het eten gegooid, ik dacht terug aan de verschrikkelijke krampen en de zondag die ik vorig jaar in bed had doorgebracht. Deze keer zou het hopelijk anders zijn!
Bij het zien van de kleine luchthaven in KL wist ik dat ik dicht bij mijn bestemming was. Ik had nog geluk ook, de bus stopte bij een station van de monorail en dat gaf me behalve een half uur tijdwinst ook het voordeel dat me een flinke wandeling bespaard bleef. En zo stapte ik voor de zoveelste keer het Fortuna Hotel binnen. De mensen achter de receptie begroette me weer vriendelijk en het was net of ik weer thuis kwam. Ik moet toegeven dat het allemaal een beetje gejaagd en chaotisch is dit korte bezoek, maar ik wil het toch absoluut niet missen. Direct vanaf het hotel ging ik naar de Petronas Torens waar ik in het KLCC een heerlijke lamskebab zou nuttigen als lunch. Misschien klinkt het een beetje overdreven maar ik heb er al weken naar uitgekeken om hier weer te eten. Natuurlijk zijn de torens ook weer verschrikkelijk mooi om te zien!
Nu gebeurde er echter iets vreemds! Nadat ik mijn avondeten in het foodcourt van het Pavilion Shopping Center had gegeten was ik moe en zocht mijn bed op. Geen biertjes drinken in Petalingstreet maar gewoon even tv kijken en op één oor. Nog voor half elf waren de lichten uit en ik in diepe slaap. Morgen naar de race, ik ben heel benieuwd.

NB. De foto's zijn uit albums van eerdere bezoeken aan Maleisië