Maleisië, de lichtjes van Melaka

Melaka, 04/07/2008

Het zijn erg intensieve dagen met Henk. Hij geniet met volle teugen en verteld me steeds dat hij dit rondreizen veel eerder had moeten doen. De rustpauzes zijn zeldzaam en dat is dan ook meteen de reden dat de verhalen zo laat zijn.

Mijn dagen in Melaka beginnen meestal met een ontbijt bij McDonalds. Voor mijn reisgenoot was dit een geheel nieuwe ervaring, om eerlijk te zijn was het vroeg opstaan al een hele nieuwe ervaring voor hem. Aan enthousiasme ontbrak het in ieder geval niet en zo slenterden we met zijn tweeën door de oude smalle straatjes van Melaka. Henk zijn camera snorde als een naaimachine en het was overduidelijk dat hij het goed naar zijn zin had. Alles was nieuw voor hem en het Indiase eten geserveerd op een bananenblad in plaats van een aardewerk bord bracht een glimlach op zijn gezicht en toverde de videocamera weer tevoorschijn.
Vrijdagavond in Melaka betekend dat de avondmarkten op de Jonkerwalk beginnen. Drukte, live muziek en Henk met zijn filmcamera. Natuurlijk moesten we eerst eten en ik moet eerlijk zijn dat Henk kan eten als een geit. Hij eet werkelijk alles. Nadat we een keer waren rondgelopen door het Newton foodcourt kreeg ik van Henk een de opdracht om wat eten te bestellen, alles was goed voor hem. Als gezeten op hete kolen wilde hij zo snel mogelijk naar de lichtjes en het geluid van Ringo’s gitaar.
Rustig als ik ben dronken we eerst een paar biertjes in het Discovery Café en ontmoette daar natuurlijk weer nieuwe gezichten. Een Iers stel in de vorm van Tony en Nessa. Wie Henk kent weet dat als hij eenmaal begint te vertellen dat het onmogelijk is om er nog maar één woord tussen te krijgen. De hete kolen koelden al snel af en gingen over in een anker. Hij was niet meer van zijn plaats af te krijgen! Uiteindelijk eindigden we dan toch met zijn vieren om een uur of half elf bij Ringo’s Classic.
Bij het zien van de mensenmenigte en de bar glinsterden Henk zijn ogen als sterretjes op een heldere winteravond. Hier was hij thuis en had hij het naar zijn zin. Het enige vreemde aan hem was dat hij voor wildvreemden zo maar een paar emmers bier bestelde en op hun tafel liet zetten. Met zijn drieën keken we geïnteresseerd naar Henk zijn verrichtingen. De tijd vloog en uiteindelijk moesten we afscheid nemen van onze nieuwe vrienden. Het viel me 100% mee dat hij samen met mij naar huis ging. Onderweg bespraken we wat ons nog allemaal te wachten stond. Één ding was zeker, morgen zouden we weer naar Ringo gaan en na één dag was de eerste wijziging van ons reisschema al een feit. We blijven een dag langer in Melaka.

Maleisië, de eerste bestemming is Melaka

Melaka, 03/07/2008

De eerste verrassing viel net voor half zes toen een wel heel nuchtere Henk de Vries voor mijn deur stond. Hij had uiteindelijk toch maar voor de trip gekozen hoewel hij er heel zeker van was dat twee weken voldoende zou zijn. Het maakte voor mij weinig uit want ik heb tijd genoeg en ik zie wel wanneer er weer een einde aan deze noodreis komt. Ik vindt het nog steeds heel jammer dat mijn China en Vietnam reis letterlijk en figuurlijk in het water is gevallen. Soms zit het mee en soms zit het tegen! Ik ga er maar vanuit dat de Boeddha me heeft willen beschermen tegen het noodlot.
Hoe vaak ik deze reis al heb gemaakt weet ik niet maar het is natuurlijk nu wel een automatisme om met de bus van Pattaya naar de luchthaven te gaan. Kosten is een punt van overwegen maar ook de veiligheid speelt mee. De taxichauffeurs hebben nu zo weinig te doen dat de veiligheid niet meer gewaarborgd is. Een grap die hier nu de ronde doet gaat over de dure brandstofprijzen. De brandstof is nu zo duur dat de taxi’s weer langzaam en dus veilig rijden. Maar dat was een zijstap.
Een onvermeldenswaardige reis met achtereenvolgens een motortaxi, autobus, vliegtuig, autobus, trein, autobus en stadsbus bracht ons naar Melaka waar Pluvius de hemelsluizen opende op het moment dat we op het Dutch Square voor het Stadhuys uit de stadsbus stapten. Een korte sprint en we stonden onder een afdakje waar de regen ons niet kon deren. We waren wel al heel erg nat en nadat we veertig minuten gewacht hadden kozen we voor de korte sprint door het neerdalende hemelwater.
Mr. Aw van de Heeren Inn was blij om ons weer te zien en ondanks ik niet in mijn gewoonlijke kamer kon slapen was ik ook blij om weer in Melaka te zijn. Ruim twaalf uur waren we onderweg geweest! Voor Henk was het meteen een oogopener. De videocamera brandde in zijn tas en na een half uurtje gingen we voor het eerst op pad. Ik had honger als een paard en wat is beter op de eerste avond dan de bekende Mee Goreng met een gebakken ei en aangevuld met een stokje of tien saté? Alles weggespoeld met een pot Chinese groene jasmijn thee. De maaltijd smaakte me uitstekend en ook Henk had zijn bordje, gegeten met sokjes, helemaal leeg.
De fundering was gelegd en klaar voor een paar pilsjes. Het werden er iets meer dan gepland maar minder dan we gewend zijn. Henk geniet met volle teugen van de live muziek en de vriendelijkheid van de mensen zoals hij het zelf noemt. Half twaalf ging het licht uit en voor morgen staat de eerste flinke wandeling op het programma.

Nederland, over zes maanden is het weer nieuwjaar

Zaltbommel, 01/07/2008

Ja, over zes maanden is het weer nieuwjaar en dat is wel iets om even bij stil te staan. Nu de jaren ook bij mij gaan tellen lijkt het wel of de tijd steeds sneller gaat. Persoonlijke zaken in de laatste zes maanden hebben me wel aan het denken en vooral aan het plannen gezet. Elke ochtend dat ik wakker wordt dank ik de Boeddha voor weer een nieuwe dag en ik hoop dat het een mooie mag zijn. Het gevecht tegen de depressies ben ik weer aan het winnen. Het waren slechte weken die achter de rug liggen met een miljoen vragen en slechts weinig antwoorden.
Straks staat de vijftig voor de deur en dat is een leeftijd om even bij stil te staan. Velen van mijn oude vrienden hebben die leeftijd nooit gezien en ik zie het nu als een zegen als ik die leeftijd mag halen. Wat zal ik allemaal gaan doen als die mijlpaal eenmaal bereikt is? Het antwoord is simpel, ik zie wel. Er zijn teveel onzekerheden in de wereld op dit ogenblik om nog verder te plannen. Natuurlijk wil ik reizen, maar is het vliegen over twee jaar nog wel betaalbaar? Komt er een wereldoorlog om voedsel, water en aardolie? Komt er een burgeropstand tegen de achterlijke plannen van de regering?
Al deze zaken stemmen mij niet vrolijk maar het gezegde "alles wat ik gedaan heb pakken ze me nooit meer af" brengt nog wel een glimlach op mijn gezicht. Daarom ga ik overmorgen weer mijn oude vrienden in Maleisië met een bezoekje vereren. En wel met Henk de Vries die deze keer wel mee gaat, althans zo staan de indicatoren. Zelf heb ik weinig vertrouwen in maar dan gaan we gewoon verder in de wereld naar nieuwe plaatsen en nieuwe mensen. Het leven langs de weg is mooi en vooral de anonimiteit maakt het heel aantrekkelijk om verder te gaan.