Singapore: Kerstsfeer in Singapore (herschreven)

 Singapore: Kerstsfeer in Singapore (herschreven 14 april 2021)

Ik heb mijn eerste verhaal op mijn weblog van 21 november 2006 herschreven. Het is verbazingwekkend hoe fris mijn herinneringen nog zijn bij het zien van de foto's. Misschien zijn ze niet helemaal correct maar wanneer Mark Rutte ermee wegkomt zal het voor mij ook geen probleem moeten zijn. Dus vergeef me wanneer ik het verhaal wat geromantiseerd heb?

Singapore (Tai Hou Hotel), dinsdag 21 november 2006

Nou, dat was me dan wel weer een fijne en drukke eerste dag. Vandaag heb ik ook nog een eerste poging gewaagt om mijn website gedag te zeggen. Het kost me gewoonweg teveel tijd die ik liever op een andere manier invul. Vertalen is ook voorbij dus ik ga verder alleen in het Nederlands. Op Google is er vertaal gereedschap te vinden en zo worden de Nederlandse teksten voor iedereen toegankelijk.
Een van de grootste voordelen van een weblog, in dit geval het gratis Blogger, is dat alles eenvoudig wordt doorgeschakeld en koppelingen zichzelf maken. Enkele duidelijke trefwoorden aanmaken en de verhalen zijn gemakkelijk voor iedereen te vinden. Een klein nadeel van Blogger is dat de nieuwste verhalen bovenaan in het scherm komen te staan. Zo wordt het van het begin tot het einde lezen, van onder naar boven, van een reis een beetje vreemd. Maar ja? Alles wend en ook hier zal waarschijnlijk wel een oplossing voor te vinden zijn.
Ik was extra vroeg wakker op deze dinsdagochtend, om vijf uur al, ik heb de afgelopen nacht heel slecht geslapen en om eerlijk te zijn was er toch wel een beetje stress om te laat op te staan. Angst om mijn vlucht naar Singapore te missen. Het inpakken van mijn rugzak is ondertussen een routine en dat was in een poep en een scheet gedaan. Alles zit op de vaste plaats in een van de zakken.
Vroeger dan verwacht hoor ik buiten de claxon van de taxi. Door een kier tussen de gordijnen zwaai ik naar de chauffeur als teken dat ik wakker ben en dat ik elk moment buiten zal verschijnen. Een laatste wandeling door het appartement om te zien of alles uit staat en ik ben klaar voor de reis naar het zuiden van het zuid-Aziatisch schiereiland.
Om acht uur zit ik naast de chauffeur in de taxi op weg naar de nieuwe luchthaven van Bangkok. Ik ben benieuwd wat mij te wachten staat, ik heb er al veel gehoord en gelezen over de nieuwe luchthaven en de meeste berichten zijn niet te positief. Op zijn minst toch wel vreemd? Wat ook vreemd is is dat de rit naar de luchthaven nu een half uur korter is maar dat de prijs voor taxi gelijk is gebleven! Kost nog steeds weinig dus klaagt er niemand over.   

Eenmaal binnen in de vertrekhal van het nieuwe “Suvarnabhumi International Airport” ben ik meteen onder de indruk. Het is wel mooi, maar heel anders dan KL, Singapore of Hong Kong. Het is namelijk niet af, voor mijn eerste gevoel dan. Ruw beton en het ontbreken van plafonds zijn daar voor mijn gevoel verantwoordelijk voor. Het lijkt er op dat de bouwvakkers heel erg hebben moeten haasten. Zo erg dat je letterlijk voelt dat de laatste arbeider de tent met grote haast heeft verlaten en dat je er ook nog wel een kan tegenkomen met zijn gereedschap onder de arm.
En wat eigenlijk nog het ergste is, het lijkt er sterk op dat er niet is schoon gemaakt na de bouwwerkzaamheden! Typisch Thais, veel te veel restaurants voor veel te weinig reizigers maar schoonmaken, ho maar. Als het er na twee maanden al zo smerig uit ziet dan hou ik mijn hart vast voor over twee jaar. De Thai zijn namelijk niet zo goed in onderhoud en schoonmaken.
Het was een rustige vlucht met Cathay Pacific, precies zoals ik had verwacht. Helaas geen upgrade naar business class maar het kan niet elke reis feest zijn. Efficiënt als altijd loop ik door de immigratie en de douane. Niets aan te geven? Nee. Ik neem niets meer mee naar deze ministaat omdat de regels voor het invoeren van wat dan ook erg streng zijn. Ik rook geen tabak en alcohol is overal gemakkelijk te verkrijgen tegen een meer dan redelijke prijs. Waarom zou ik wat kopen in de Tax-Free die achteraf helemaal niet zo belastingvrij blijkt te zijn?
Snel met de MRT naar “Farrer Park MRT station”. Ik heb nog een pasje dus ik loop zo door. Ik voel me ook niet meer als toerist wanneer ik de lange roltrap afdaal naar de perrons van de MRT onder de luchthaven. Een half uurtje later stap ik het “Tai Hoe Hotel binnen”. Daar staat mij de volgende verrassing te wachten. De prijs is met 20% verhoogd sinds afgelopen juli. De volgende keer maar een ander hotelletje zoeken! Ik ben de jeugdherbergen voor nu even ontgroeid. Ik betaal nu liever het dubbele voor een kamer met privacy in een twee sterren hotel.
Ik blijf langer dan gepland op de kamer. Mijn rugzak gaat naast het bed tegen de muur, ik controleer de badkamer en of het raam van mijn kamer goed op slot, en ook gemakkelijk open kan. Alles is goedgekeurd en het is tijd om even te gaan liggen voor een hazenslaapje. Ik val meteen als een blok in slaap! De korte nacht en reis hebben mijn reserves helemaal opgebruikt.
na een paar uur schrik ik wakker met een volle blaas en op het toilet schrik ik van de tijd op mijn horloge. En dan is het hier ook nog een uur later dan in Bangkok! Eerst mijn horloge maar op de juiste tijd zetten! En dan gelijk de stad in. Ik heb trek en dorst! 

Op weg naar mijn favoriete foodcourt komt me een donkere lucht tegemoet. Dit zijn de tropen! Verwacht op elk moment van de dag een stevige regenbui. Gelukkig zijn er voldoende plaatsen om te schuilen en de zeer heftige regenbuien duren nooit lang. Het openbare leven staat gewoon een half uurtje stil waarna het gewoon weer doorgaat. Zonder ook maar een druppel arriveer ik bij het foodcourt waar het aardig druk is.
Een eerste grote fles “Tiger Beer”, het bier in Singapore, smaakt mij bijzonder goed. Terwijl ik in de koelte van de airconditioning naar het voorbij trekkende publiek kijk wacht ik op het signaal dat mijn vegetarische bami goreng, met een telor goreng (gebakken ei), klaar is.  Het wordt bereid in een tentje in een hoek van de foodcourt. Ik heb dit kleine tentje op puur geluk gevonden. Een oudere vrouw met een hoofddoek bakt de nasi en de bami terwijl haar man in de kleine ruimte achter de twee woks de voorbereidingen treft. Ze zwaait met een brede vriendelijke glimlach dat mijn eten klaar is. Even later zit ik achter een dampend bord vol met bami. Na het eten kan ik het niet laten om af te sluiten met een ijsje. Dat heb ik wel verdiend. 

Tijdens mijn avondwandeling zakt het eten uitstekend en ook de vele kerstversieringen dragen bij aan de plezierige wandeling in de warme vochtige avond. Als eerste halte slalom ik over de markt “Bugis Street”. Bugis was eind jaren zestig en de jaren zeventig de officieuze hoerenbuurt van Singapore. Officieel bestond het niet in deze overgereguleerde samenleving. De buurt was toen heel bekend voor de travestieten! Honderden zeelui zwalkten hier elke avond rond. Tegenwoordig is het een grote avondmarkt en een overdekt winkelcentrum. Heel indrukwekkend dat een hele straat wordt overdekt en achter de oude geveltjes van de Chinese shophouses moderne winkel hun plaats hebben gevonden. Singapore is zo georganiseerd dat het je altijd zal verbazen. 

Het is eind november en een grote kerstboom voor de deuren van het winkelcentrum genaamd “Raffles City” herinnerd iedereen er aan dat kerstmis in aantocht is. Kerstmis in tropische temperaturen is vreemd voor een jongen uit het Nederlandse zeeklimaat. Kerstmis en koude gaan voor mij samen. Ik weet niet of dit altijd zou zal blijven. Ik ben nu eenmaal niet van plan om de tropen ooit nog te verlaten. Het is en blijft heerlijk hier in het warme weer van de tropen. Mocht ik ooit een grote prijs winnen in de loterij dan is in Singapore wonen zeker een optie voor mij! 

De kerstverlichting is overal schitterend en op een avond in deze wereldstad heb ik ook al het kerstgevoel. Ik ga vanavond dus niet al te laat naar bed zodat ik morgen een fijne lange dag voor mij heb.
Op bed probeer ik nog even wat met Blogger te spelen terwijl ik een fles bier nuttig die ik tijdens het passeren beneden in de foodcourt tegenover het hotel heb gekocht.
Ik ondervindt wat problemen met het uploaden van de foto's naar Picasa, ook een gratis dienst op het internet, en het menu van mijn weblog is in het chinees!!! Misschien omdat dat een gangbare taal is in Singapore? Ik probeer dit later in de week te repareren. Voor nu welterusten.

Thailand, Loi Kratong 2006

Pattaya

En november stond alweer voor de deur, dit jaar was echt heel snel voorbij gegaan! “Loi Kratong” is na het “Songkran” het tweede belangrijkste festival in Thailand. Weken van te voren zijn de traditionele kostuums al verhuurd en op de dag van het festival zelf wil ieder meisje en vrouw er op zijn best uitzien. Ze verkleden zich in de meest kleurrijke jurken en brengen uren in de schoonheidssalon door, geld speelt op deze dag geen enkele rol. Zolang ze er maar goed uitzien. Bij de zonsondergang komen de Thai samen bij al het water wat je je maar kan bedenken om een kratong te water te laten. Een klein vlot dat versiert is met bloemen en wierrook.

Maleisië, het weekend van de Formula 1 race in Kuala Lumpur

Maleisië, St. Patricksday

Kuala Lumpur, 17/03/2005

Nu was het rusten en rondhangen. Op zoek naar dingen die ik niet echt nodig heb en lekker eten. Natuurlijk was ik laat opgestaan en kon met geen mogelijkheid de torens op. Je moet nu eenmaal vroeg zijn voor de kaartjes.
Ontbijt uit de supermarkt van het KLCC en na een rondje wandelen lunch ook weer in het KLCC. Een flinke sessie op de computer om de nieuwste pagina’s weer klaar te maken voor mijn website. Avondeten in het KLCC, Lamb Kebab, onverslaanbaar.
Het was St. Particksday vandaag maar ik voelde mij niet zo goed om me in het feestgedruis te storten. Van slapen kwam echter ook weinig, de muziek en het geroezemoes hielden mij wakker. Ik had een kamer op de voorkant van het hotel met uitzicht op de torens. Soms lig ik dan in het donker op mijn bed naar het mooie plaatje te kijken. De torens zijn nu eenmaal niet te beschrijven! Morgen in ieder geval vroeg op.

Kuala Lumpur, 18/03/2005

En ik was niet al te vroeg op. Na eerst flink te hebben liggen tollen in bed ben ik op zoek gegaan naar mijn oordoppen. Eenmaal in een stille wereld was het nog moeilijk om de slaap te vatten. Een droge avond en niet echt vermoeid zijn een slecht recept voor een goede nachtrust. Eerst een kopje koffie op de kamer en dan op weg naar de “Petronas Twin Towers” voor een kaartje.
Gelukkig was de rij niet al te lang maar ik had wel geluk bij de uitgifte van mijn kaartje. Ik zat in de laatste stapel en er waren er misschien nog maar tien over. Het bezichtigen van de brug tussen de twee torens is gratis. Om illegale verkoop van toegangsbewijzen tegen te gaan worden er niet meer dan twee per persoon uitgegeven. Een uitzondering hierop zijn echter Maleisische scholen en bedrijven die een uitstapje maken naar Kuala Lumpur. En met pakjes van 50/60 stuks tegelijk kan het erg snel gaan. Het was nog geen tien uur en mijn bezoektijd was kwart over twaalf! De voorlaatste rit naar de 44ste verdieping.
Dit betekende wel dat ik twee uur de tijd had om een ontbijt te zoeken. Ik kon niet te ver weg dus koos ik voor een degekijk ontbijt in de kelder van het KLCC. De “Delifrance” was best een leuke plaats om te zitten en een beetje te relaxen. Ik kocht naast de zaak een krant en nam plaats in het volle restaurant. “Een breakfast set graag en een grote Cappuccino”? De bestelling werd genoteerd en vijf minuten later arriveerde mijn cappuccino. Ik zat eigenlijk zo diep in mijn krant dat ik de tijd vergat. De cappuccino werd langzaam leeggedronken maar er was nog steeds geen spoor van mijn ontbijt. Ik keek eens op mijn horloge en kwam tot de ontdekking dat het al bijna drie kwartier gelden was toen ik mijn bestelling had opgegeven. Even navragen?
“Eh, hallo”?
“Waar blijft mijn ontbijt set?”, vroeg ik aan de in het gebruikelijke hoofddoekje geklede serveerster. Ze keek mij aan en liep naar de counter. Ze kwam terug met een vreemd antwoord.
“We hebben u al geserveerd en u heeft het ontbijt al opgegeten”, was haar antwoord.
Nu hoeven jullie mij niet voor vol aan te zien maar ik kan mij best wel herinneren als ik geklutste eieren met worstjes en geroosterd brood heb gegeten.
“Wel, dat is dan heel vreemd want ik heb nog niets geserveerd gekregen”, was mijn antwoord.
“Er staat toch ook geen leeg bord hier op mijn tafel?”, vroeg ik haar. En zij weer opnieuw naar de counter. Ze kwam terug met een beter antwoord!
“Oh sorry sir, de kok was uw bestelling vergeten”, lachtte ze.
“Geen probleem”, lachte ik en bestelde nog een cappuccino.
“Ik wacht nog wel even”.
De tweede cappuccino werd geserveerd en ze begon een beetje stotterend aan haar verhaal.
“Sorry sir, eh, maar we hebben geen eieren en worstjes meer”, hakkelde ze.
“Wilt u misschien wat anders?”, en ze overhandigde mij de menukaart.
Nu ben ik niet echt kieskeurig met het eten maar op nuchtere maag heb ik ook mijn beperkingen en ik kon echt niets op de kaart vinden waar ik zin in had.
“Verreken die tweede cappuccino maar en geef mij de rest van het betaalde geld terug?”, leek mij een redelijke oplossing.
“Eh, sorry sir, wij mogen geen geld teruggeven, wilt u misschien een waardebon?”, stotterde ze.
Ik had nu medelijden met haar omdat zij de kastanjes uit het vuur kon slepen voor de kok die had verzuimd mijn bestelling te maken.
“Laat maar”, stelde ik haar gerust.
“Geef me straks nog maar een (derde) cappuccino en verreken dat maar met mijn vorige bestelling”, zei ik op een zachte toon.
“Thank you sir”, glimlachte ze vanonder haar hoofddoekje en verdween in een ruimte achter de counter.
Daar zat ik dan met een tweede grote cappuccino voor mijn neus én nog één in de pijplijn met een uurtje te gaan totdat ik de brug op moest.
Op je kaartje staat een tijd vermeld en je moet vijftien minuten van tevoren aanwezig zijn. Als jouw groep al weg is dan is je kaartje niet meer geldig.
Na anderhalf uur in de krant te hebben gelezen en drie grote cappuccino verder ging ik op zoek naar een toilet. Een lege maag en zeven gewone koffie komt de spijsvertering wel in opstand.
Het bezoek aan de brug is niet te beschrijven, je bent op 170 meter boven de straat en kijkt naar een miniatuur wereld onder je. Het is moeilijk te bevatten dat de toren nog 282 meter verder de lucht in gaat. De grote bal met de antenne en het kleine balletje op de top zijn samen hoger dan de kerktoren van Zaltbommel!
Na deze slechte nacht en bewogen ochtend koos ik voor een korte rust. Een sandwich van de 7-11 stilde de ergste trek en ik nam mij voor om vanavond maar eens echt lekker te gaan eten.
Na mijn uitstekende avondeten bij het “Restoran Yussouf” dronk ik nog een paar biertjes in China Town en voor mij zat de dag er toen op. Lekker rustig naar huis gelopen en ik lag zo in bed.

Kuala Lumpur, 19/03/2005

Ik weet niet wat er met me aan de hand is? Ik slaap veel en ik heb nergens zin in. Ik vindt het onaangenaam warm buiten en het bier smaakt mij van geen kanten. Ben ik misschien ziek? Ben ik depressief om dat ik weer de hele tijd alleen ben? Ik weet het niet!
De zaterdag was zeer rustig. Ontbijt op de kamer. De kwalificatie voor de race morgen op de kamer gekeken en het avond eten in het KLCC. ’s Avonds een beetje achter de computer gezeten en tv gekeken. Morgen de grote dag.