Australië, een rustdag?

Exmouth, 02/12/2003

Omdat de tour een succes is brengt Rob de tweede dag, een rustdag?, in Exmouth de hele troep een ontbijt op bed. Het is natuurlijk wel vanzelfsprekend dat je de deur dan open laat. Brian maakt van dit onbewaakte moment gebruik om de meisjes in hun slaap in hun slaapzaal te verrassen met een fotosessie. De oude viezerik! De meiden op hun beurt maken hier echter geen probleem van zodat hij ongeschonden wegkomt met deze streek.
Een paar mensen zijn vroeg vertrokken om te gaan duiken en de rest hangt wat rond bij het zwembad. Ik krijg ook hier een slecht gevoel bij. Een rustdag in een zevendaagse tour lijkt mij meer op gemakkelijk geld verdienen. We besluiten de plaatselijke supermarkt te bezoeken om weer wat van die worstjes te kopen. Drie verschillende smaken wel te verstaan. We laten ons de lunch met de worstjes goed smaken en we luieren rustig door de middag. Rob gaf wat snorkellessen aan de meiden en ik dronk wat bier. Ik had zelfs zo'n honger dat ik onbewust de restjes patat van een andere tafel op at.
Die avond hebben we een echt galadiner met de groep. Op eigen kosten wel te verstaan. Op dit moment zijn we zo gewend aan het opentrekken van je eigen portemonnee dat we er geen probleem mee hebben. Het is een fijne groep en iedereen heeft veel plezier gehad. Ook de Franstalige Zwitsers, iedereen heeft om de beurt de moeite genomen om met ze te praten. Hoe moeilijk het ook was. Het was dan ook ontroerend dat hij ons bedankte ook namens zijn vriendin voor de mooie tijd die we samen hadden doorgebracht. Hij erkende dat het moeilijk was geweest en dat we echt de moeite hadden genomen om hun in de groep op te nemen. Daar zaten we dan met z'n allen met een brok in de keel.
Rob heeft veel goede ideeën maar af en toe ook een slechte. Een quiz over wat we hebben gedaan in de afgelopen dagen is leuk, maar niet als je een boterham met die verschrikkelijke Vegemite moet opeten bij een fout antwoord. Het idee alleen al maakt mij misselijk. Vegemite is een broodbeleg gemaakt van gistextract, zout en een smaak die nog het meest lijkt op slechte drop gemengd met sojasaus. Tom was de enige die aan de eis voldeed, zelf had ik niets eens de boterham aangenomen. We dronken stevig door en de avond was een succes. Neil, Tom en ik waren de laatste, zoals gewoonlijk. We namen afscheid van Neil en gingen slapen. De Zwitsers hadden een eigen kamer geboekt en zouden ook achterblijven. Iedereen had ze in hun hart gesloten.

Australië, lekker scheuren langs de branding

Exmouth, 01/12/2003

De nu voor het ontbijt zeer ongeorganiseerde groep deed één voor één een greep in de ontbijtbox die in de aanhanger stond. Het maakte ons niets meer uit. Honger maakt rauwe bonen zoet. De afstanden zijn enorm en het uitzicht eentonig. Er wordt aardig wat slaap ingehaald als we naar onze volgende bestemming rijden. Vandaag zou de afgelegen nederzetting "Coral Bay" worden bezocht met een keuze uit vele activiteiten, tegen meerprijs natuurlijk. Zeilen, rondvlucht en met een Quadmotor over het strand rijden behoren tot de mogelijkheden. Brian kiest voor het zeilen en de rondvlucht, Dee voor de motorfietsen en de rondvlucht en de Zwitser voor de rondvlucht. De rest motorfiest. In colonne rijden we de nederzetting uit op weg naar een verlaten strand. Alle stranden zijn hier verlaten! We racen door de duinen. Scheuren langs de waterlijn. Snorkelen langs een koraalrif. Twee en een half uur later zijn we weer terug in het dorp.
s'Middags kiezen er een paar van de groep voor een andere activiteit. De rondvlucht over het koraalrif. De rest van de groep zoekt de schaduw op van de rotsen en gaan zwemmen. Echt aangenaam is het niet, een harde westenwind waait zoveel zand op dat ik na een half uur maar weer het terras op zoek. Uiteindelijk komen we weer bij elkaar en gaan verder richting Exmouth. Onderweg worden de vreemdste dingen bedacht. Er komt iemand op het idee om met zijn allen midden op de weg te gaan liggen. Niet gevaarlijk hier in de woestijn waar je misschien één auto per uur tegen kan komen. De gesprekken in de bus worden steeds persoonlijker en ook sex komt nu ter sprake. De meeste praten voluit en niemand lijkt er problemen mee te hebben.
Bij aankomst in Exmouth gaan we richting ons resort, inclusief zwembad. We kijken verbaasd als we in de straten van Exmouth wilde emoes vrij rond zien lopen. Ze zijn zelfs beschermd! Dit moet één van de meest verlaten uithoeken van Australië zijn. Natuurlijk is er weer een zonsondergang, zoals elke avond, met een paar bier. We zien de zon vanaf een hoog punt bij een vuurtoren de zee in zakken. Rob verteld een anekdote over een camper waarvan de bestuurder was vergeten de handrem te gebruiken. Halverwege bleef het gevaarte hangen, het had maanden geduurd voordat er een kraan aan te pas kwam om het lelijke ding te bergen.
Ik heb nu besloten om maar eens te koken met behulp van een paar andere jongens. Ik dirigeer de boys in de keuken en zelf sta ik achter de barbecue. Rob heeft ondertussen gebeld met het hoofdkwartier in Perth over het eten. Tevergeefs!! We hebben daarna besloten om zelf maar wat vlees te kopen om de kwaliteit van het eten wat te verhogen. En het is een succes. Alleen mijn gebakken aardappelen zijn wat aan de harde kant, net te weinig gekookt. Iedereen is voldaan en we drinken en praten de hele avond. Alleen Brian is een beetje vreemd.

Australië, de dolfijnen van "Monkey Mia"

Warroora Sheep Station, 30/11/2003

En slechte nachtrust werd afgewisseld met een hele slechte nachtrust. Onze Zwitserse vriend snurkte als een zaagmolen. De vele bieren hadden mij niet geholpen. Het afscheid van enkele mensen uit de groep kwam echter ook dichterbij. We hadden het er duidelijk moeilijk mee. Van een georganiseerd ontbijt was geen sprake meer. Iedereen greep maar snel wat te eten. Honger maakt rauwe bonen zoet dus alles was goed! De aanhanger werd geladen en aangekoppeld geladen en snel op weg naar “Monkey Mia” voor het voeren van de dolfijnen. Dit was een hoogtepunt voor vele in verschillende opzichten. Het was nog vroeg in de ochtend. Cappuccino of koffie met broodjes, echt beleg! Eindelijk weer wat fatsoenlijks te eten.
Het circus dat is ontstaan rond het voeren is wat minder. Je denkt (hoopt) er met een paar mensen te zijn en dan blijken er een paar honderd te zijn. Waar komen al die mensen in hemelsnaam vandaan? Het is één van de weinige attracties in de buurt. Geen wonder dat iedereen hier op af komt. Uiteindelijk is het is toch wel schattig, vooral als er een babydolfijntje naast haar moeder zwemt. De grote pelikanen proberen ook een hapje mee te pikken en dan is het afscheid daar. E-mail adressen worden uitgewisseld en een laatste groepsfoto. We namen deze keer afscheid van vier mensen.
De rest van de groep ging verder op weg naar de "Stromatolites", de oudste nog in leven zijnde organismen ter wereld. Op zich om te zien is het niets bijzonders en dat is dan ook meteen de reden dat ze nog niet zo lang geleden ontdekt zijn. Ondertussen zijn ze beschermd en tot bezienswaardigheid verheven. Een groeve waar vroeger schelpsteen uit werd gezaagd en dat was dan meteen de volgende attractie. Attractie werden dun nu en hadden een levendige fantasie nodig om het nog allemaal te zien. Er werd gerust en gelachen. We gingen goed geluimd weer verder naar onze volgende slaapplaats.
Een farmstay, the "Warroora Sheep Station". Aangezien het al laat in de middag was werd de aanhanger snel afgekoppeld en Rob sleurde ons mee over een zandweg naar een stuk ongebruikt strand. Zwemmen, bier drinken en een zonsondergang. In het donker reden we duidelijk vermoeid terug naar onze bedjes. Een open vuur na het eten. Natuurlijk bemoeide iedereen zich er mee om het vuur aan te maken en nu was er voor de eerste keer een mindere sfeer. Rob vind ondertussen ook dat de maaltijden aan de dunne kant zijn. Wij blijven er ook maar over zeuren.
Thailand is een gebruikelijke stopplaats voor de jongeren die op weg zijn naar of terugkomen van Australië om daar een paar maanden of een jaar te gaan werken. Er werd wat gepraat aan het vuur en er ontstonden nu plotseling kliekjes. Ik weet ook niet waarom. Wat ik wel weet is dat dit onnozel wicht even de keuken aanveegde met "Thailand". En wel de kinderprostitutie en de prostitutie en hoe slecht de toeristen wel zijn en hoe goed de Thai zijn, etc, etc. Nadat ik haar een half uur heb aangehoord vroeg ik hoelang ze dan wel niet in Thailand is geweest. Ze heeft ondertussen veel kennis vergaard. "Nou, wel vier weken", was haar antwoord. Ik probeer haar tevergeefs een andere kant van Thailand uit te leggen. Dat ik in Pattaya woon zegt haar al genoeg. Ze blijft bij haar mening en dat is dan ook meteen het einde van het gesprek. Ik ga lekker slapen. Ik ben kapot.