Vandaag komen alweer vroeg uit de veren om zoveel mogelijk gebruik te kunnen maken van het daglicht en de koelte van de ochtend. Dus is het al om 05.45 appèl voor de bungalow. Even in de douche kijken. Dit is voor vandaag alweer voldoende! Ik sla wat licht oranje kraanwater op mijn gezicht. Snel aankleden en daarna richting het busstation. Marieke staat ook al klaar bij de poort van Friend House. De bus zal vertrekken tegenover de avondmarkt waar we gisteren ons avondmaal hebben genuttigd. Misschien zit er zelfs nog wel een ontbijtje voor ons in.
We staan er versteld van dat de bussen precies op tijd vertrekken. Daar gaat ons ontbijt dus. Het hulpje van de chauffeur hangt uit de deur van de bus en schreeuwt de plaatsnamen van zijn bestemmingen als een eindeloos islamitisch gebed uit. De bus zit gezien het tijdstip van de dag al redelijk vol met een bonte mengeling van passagiers. Wij zijn de enige westerlingen. Het hulpje verkoopt ons de kaartjes en begrijpt meteen waar we heen willen. Ik veronderstel dat alle blanken die hier instappen allemaal naar Si Satchanalai willen. De chauffeur luistert nauwlettend naar de akoestische signalen van zijn hulpje die af en toe zelfs op het dak moet klimmen om een grote tas of een grote zak met groenten vast te sjorren. Hij belooft ons een seintje geven wanneer we eruit moeten. Ruim een uur later kregen we het sein en stapten uit langs de weg.
Veel mensen zijn erg stil ’s ochtends, dit in tegenstelling tot mijn persoon. Maar ik heb wel geleerd dat ik beter mijn mond kan houden totdat ik zeker weet dat iedereen wakker is. De busreis verloopt dus in grote stilte mijnerzijds. Alleen het gevaarlijk grommen van de dieselmotor vulde de bus.
Ik geniet ook vandaag weer van het uitzicht dat me wordt geboden. Dit Thailand is een heel andere wereld dan dat ik ooit heb gezien. Fascinerend, indrukwekkend, ongelofelijk, een vreemde wereld vol met vreemde mensen en vreemde gewoonten. Buiten is het al erg druk en de bewoners van het platteland lopen als mieren door elkaar om bij de marktkramen die langs de weg staan hun inkopen voor vandaag te doen. Mede omdat de bus haast bij elke palmboom stopt krijg ik een goed beeld van het leven buiten de steden van Thailand. Ze zijn hier in ieder geval niet gewend om veel te lopen want iedereen stapt of recht voor de deur uit òf recht voor de deur in.
De bus komt sissend in een wolk van stof tot stilstand en de hulp van de chauffeur gebaart ons dat we er zijn. Daar staan we dan midden in Thailand. Ik heb geen idee waar we zijn of waar we naar toe moeten. Er is ook geen levende ziel in de buurt die ons op weg kan kan helpen.
Een verkeersbord in het Thais en Engels wijst ons de weg. We volgden een pad dat niet veel belopen wordt, het gras stond er enkelhoog, naar de ingang van het park. Onderweg passeren we een paar eettentjes en weten zeker dat we hier straks onze lunch zullen gebruiken. Door het missen van het ontbijt besluiten we direct om hier maar wat te eten. Het ontbijt voor vandaag bestaat uit lauwe witte rijst met een gebakken ei. Een mens moet eten, niet waar?
Na het verlate ontbijt huren we aan de poorten van het park twee fietsen en vertrekken met de onafscheidelijke fles goedkoop drinkwater in de rugzak het park in. Dat water in flessen is iets waar ik zeker nog aan moet wennen. Thuis drink ik nooit water en dat is zeker een probleem hier. Je zweet heel veel dus moet je zeker ook veel vocht, en niet te vergeten zout, aanvullen. Koude cola en andere frisdranken zijn sowieso uit den boze. Te zoet en te duur om de hele dag naar binnen te gieten. Dus blijft drinkwater, in de dure merk of de goedkopere versie, over.
Een groter contrast had er niet kunnen bestaan tussen de twee parken, de rust in dit park is overweldigend. Ik heb het gevoel dat we alleen op de wereld zijn. Toch zijn alle bekende toeristische attracties hier ook aanwezig, er zijn hier alleen geen toeristen. Olifanten staan rustig in de schaduw van een grote boom te wachten op toeristen die een ritje op hun rug willen maken. Toeristen die waarschijnlijk niet zullen komen. We splitsten ons na een paar kilometer trappen op de pedalen in tweeën want vandaag hebben we de behoefte om alleen zijn. Ik geniet met volle teugen van het alleen en eenzaam door dit grote stille park te dwalen.
Nadat we elkaar per ongeluk weer hebben gevonden bij een tempel die op een heuvel is gebouwd eten we wat van de meegebrachte snack. Gebakken rijst met een ei! Dat was eigenlijk het enige dat op de menukaart stond dat daadwerkelijk ook op voorraad was samen met de lauwe witte rijst. Tijdens de eenzame toch is mijn gevoel dat er bijna nooit iemand hier komt alleen maar versterkt.
Tijdens de vijf minuten wachttijd op de volgende bus om weer terug naar New Sukhothai te gaan komen we het Braziliaanse stel weer tegen. Zij hebben het park ook bezocht. Tijdens het wachten gaat ons gesprek weer verder vanaf het punt waar we gisteren gestopt waren. We vertellen enthousiast over de reis per pickup-truck van Mae Sot naar Mae Sariang. Jan had ons in Bangkok met veel enthousiasme ingelicht over deze “mooier dan Star Trek” reis.
Ze zijn onder de indruk van ons verhaal en besluiten om samen met ons die reis te gaan maken. Ze hebben wel een ruim plan over de route die ze willen reizen maar openstaan voor nieuwe onbekende bestemmingen hoort ook bij het in vrijheid rondreizen met een rugzak. Het lijkt mij niet helemaal koek en ei tussen die twee? Ik heb zelfs het gevoel dat ze een beetje met me flirt om hem te pesten.
Zij vraagt om mijn Lonely Planet om een stukje te lezen en in de haast om de bus te halen is Bryan in de veronderstelling dat het hun Lonely Planet reisgids was. Hij had namelijk ook in de Lonely Planet zitten lezen en de reisgids naast haar neergelegd. Twintig kilometer verderop komen ze dus tot de ontdekking dat zij mijn boek in haar handen had gehad en ze nu hun Lonely Planet kwijt zijn en zo'n boek kost toch al gauw een gulden of vijftig.
Natuurlijk trek ik hier meteen ook een les uit: "Stop alles meteen terug in je rugzak of je broekzak, zo kan je ook niets vergeten in de haast!”
De busreis terug naar New Sukhothai is een ook een belangrijke les voor mij. Retour, hoezo retour. In Thailand kennen we alleen de enkele reis! Opnieuw betalen was het enige dat ons restte.
De buschauffeurs zijn hier zelfstandige ondernemers die de route van enkele keren tot eenmaal per dag afleggen. Dezelfde bus terug te pakken krijgen is bijna onmogelijk.
Al met al was het een zeer geslaagde dag en we zijn uiteindelijk erg blij dat we deze dag voor deze bestemming hebben gekozen. Na aankomst in Nieuw Sukhothai eten we snel wat op de avondmarkt en legen we een fles Thaise whisky voor de bungalow voordat we dronken naar bed gaan. Ik ben helemaal kapot na die drie dagen reizen en bezichtigen. Er komt zoveel op je af dat je moe wordt van het verwerken van je indrukken.
Marieke heeft tussen het openen van de fles Thaise whisky en het naar bed gaan besloten om toch maar met verder te trekken. Het zijn mijn “waterman dingen” geweest die haar van streek hadden gemaakt. Ze heeft het nu onder controle. Morgen reizen we naar Mae Sot vanwaar de jungletocht een dag later zal vertrekken.
