Australië: Luie dagen

 

Sydney (Sydney Central YHA), zaterdag 11 april 1998

Gisteren was een drama! Mijn (gedeelde) kamer is voor de eerste keer niet helemaal vol. Slechts een ander bed is bezet en wel door een heel stille jongeman. Ik wil niet oordelen, òf veroordelen, maar het is een beetje een nerd. Met mij als leidinggevende op de lege kamer, er zijn vier bedden, schuif ik al vroeg de gordijnen open en ik schrik van wat ik zie.

De regen komt met bakken uit de hemel! Om terug naar bed te gaan heb ik geen trek. De avond ervoor lag ik er al vroeg op en zonder een enkel biertje lag ik ook vroeg te slapen. Ik ben opvallend fit!
Mijn lege kamer en veel vertrokken gasten betekend een goed gevulde kast, en koelkast, met “Free Food”. Gebakken eieren en toast vergezeld van oploskoffie en ook nog enkele happen yoghurt en dat allemaal voor de prijs van gratis! Er zijn enkele gasten die ook gehamsterd hebben om zo ook een gratis lunch en een gratis avondeten veilig te stellen.
Dan begint de grote verveling! Lezen, in mijn dagboek schrijven, TV kijken, wat rondlopen, douchen, helpen schoonmaken en nog veel meer. Ik ben verbaasd dat het vandaag niet drukker wordt. Het lokale weerbericht schijnt heel sturend te zijn voor de hordes dwalende rugzakken die door Australië trekken.

Na een verveelde middag besluiten we om toch maar wat geld bijeen te leggen voor een paar kratjes bier. We zijn een mooi gemêleerd gezelschap. Er is zelfs een Nederlands meisje aanwezig en een Schotse jongen uit Glasgow waar we veel plezier mee hebben. We kunnen alleen maar hopen dat het weer morgen beter wordt want we moeten nu ècht gaan verkassen.

Vanochtend zijn we al vroeg op het station staat me een grote verrassing te wachten! Ik wordt aangesproken door een jongen uit Zaltbommel. Verbaasd begroet ik hem terwijl de andere aanwezigen ons vreemd bekijken. Hoe klein is de wereld dan geworden? Ik ken zijn gezicht uit “de Spin”, een kleine kroeg in mijn geboortestad Zaltbommel. We moeten hartelijk lachen om deze onverwachte ontmoeting en een foto als bewijs kan natuurlijk niet achterwege blijven.
Tijdens de twee uur durende treinrit naar “Sydney Central Station” bespreken we onze plannen. Er zijn wat overeenkomsten maar de meeste dagen die nog voor ons liggen hebben geen enkel doel. We spreken af om morgenavond samen een biertje te drinken in een bekende bar in Sydney. Iedereen moet dat wereldberoemde herkenningspunt, het “Mercantile Hotel”, gemakkelijk kunnen vinden.

Aan de receptie van het “Sydney Central YHA” lever ik mijn twee vouchers voor de nacht in. Deze twee vouchers zijn van een andere kleur papier en dat zijn de enige vouchers met korting die in Sydney geldig zijn. Ik heb twee nachten dus!
Zodra ik mijn bed heb opgemaakt en mijn spullen geïnstalleerd ga ik op pad om wat traveller cheques in te wisselen. Wisselkantoren zijn er genoeg en de koers is aanvaardbaar. Zodra ik weer Australische Dollars op zak heb ga ik eerst lekker eten! Naast de YHA is een soort shoarma restaurant met veel verschillende broodjes, er zijn zelfs vegetarische “Falafel” die ik ook wel wil proberen. Maar voor vandaag is het een Gyros. Lamsvlees in een dikke pannenkoek van brooddeeg, een soort opgerolde pizza maar dan met sla en vlees er op. De dikke rol, bedekt met een dikke laag vlees en saus, gaat goed naar binnen. Een koude cola om het weg te spoelen. Goed gevuld en goed gemutst ga ik terug naar de kamer. Vanavond maar een droge avond met het afscheidsfeest van morgenavond in het vooruitzicht. En nu vroeg naar bed en morgen een dag om in mijn eentje Sydney te ontdekken.

Australië: Regen op komst

 

Katoomba (Katoomba YHA), donderdag 9 april 1998

De ochtend na de BBQ van gisterenavond was geen gemakkelijke! Vooral de afgelopen nacht heeft me laten nadenken over het verdienmodel van een hotel. Een kamer moet altijd hetzelfde opbrengen om winstgevend te zijn! Een of meer personen maakt niets uit. Het gaat om de opbrengst per vierkante meter!
Ik realiseer me nu wel dat het delen van de kosten voor een kamer ook grote nadelen heeft. Zo zijn er altijd wel kamergenoten die vroeg vertrekken of heel laat arriveren. Ook de zweetvoeten kunnen tot een probleem leiden. In de vorm van schaamte voor de veroorzaker of in de vorm van overlast voor de slachtoffers. Persoonlijke hygiëne is ook een ding maar het niet vaak genoeg wassen van je kleding kan hier ook aan bijdragen!
In ieder geval werd ik wakker met een tong van leer en veel later dan ik had verwacht. Ik ben tenslotte niet naar Australië gekomen om elke avond te drinken en elke ochtend uit te slapen. Dat kan ik in Zaltbommel ook!
In de keuken is het al opvallend leeg en de “Free Food” plank is zo goed als leeg. Er liggen nog enkele kontjes witbrood die ik met plezier rooster om toch maar wat binnen te krijgen. Oploskoffie zal altijd wel wennen zijn! Is dat Brits? Met lange tanden werk ik de krokante sneetjes naar binnen, nadat ik ze eerst in de koffie heb gedoopt.
Ik kijk weer eens goed om me heen en eigenlijk is zo’n grote jeugdherberg een treurige gebeurtenis. Twintig verschillende soorten kopjes staan in de afwasbak onder het geplastificeerde A4tje “Clean your own dishes and Cutlery”. Een prima advies dat bij de jonge gasten niet werkt. Door de beslagen glazen deuren van de enorme wand koelkasten zie ik een doolhof van in elkaar overlopende kleuren. Elk artikel achter die deuren heeft een naam en een datum. Boven de deur hangen bordjes met weekdagen. Dat is de dag waarop die koelkast helemaal wordt geleegd, de inhoud gaat rechtstreeks in de vuilnisbak, en grondig wordt schoongemaakt. Hygiene ook bij het voedsel is niet vanzelfsprekend.
Met een aan de kraan gevulde fles water ga ik maar weer op pad. Mijn “vrienden” van gisteren zijn in geen velden of wegen te bekennen. Navraag aan de receptie levert op dat ze vanochtend in alle vroegte zijn vertrokken. Voor een moment bekruipt een gevoel van eenzaamheid me. Maar niet voor lang! "It’s fun at the YMCA", klinkt er in mij hoofd en vol goede moet ga ik weer op pad.

Aangekomen bij “Echo Park” ben ik een beetje verbaasd wat ik te zien krijg. De lucht is dichtgetrokken en er dreigt regen. En dat in mijn tweede week? Met regen heb ik helemaal geen rekening gehouden. Ik heb zelfs geen regenkleding! Wie gaat er nu op reis met de negatieve gedachte dat je regen krijgt onderweg? Nou, ik niet!

Onderaan de trappen loop ik door het park bijna weer hetzelfde pad als gisteren. Het blijft fascinerend en de regen, die waarschijnlijk afgelopen nacht is gevallen, voed de waterval met het broodnodige water.
Ik voel me een beetje verloren! Haast filosofisch vraag ik mezelf af of dit de essentie van het backpacken is? Had ik niet beter drie maanden naar Griekenland kunnen gaan? Ik loop rustig door en met elke stap verlies ik wat van mijn onzekerheid.
Op een van die paden ontmoet ik een Israëliër die de foto met de hoed op mijn dijbeen heeft gemaakt. Het is niet eens uit een vorm van eenzaamheid maar meer in een vorm van beleefdheid dat je samen verder wandelt. Heel oppervlakkige gesprekken doorspekt met af en toe een onschuldige vraag. De privacy wordt zeer gerespecteerd en niemand verteld ook maar een woord meer dan dat de persoon over zichzelf kwijt wil. De anonimiteit is een plaats waar iedereen die alleen onderweg is zich helemaal veilig kan voelen. Het weer wordt langzaam slechter en het wordt tijd om terug naar de jeugdherberg te gaan.

Bovenaan de trappen maken we de haast verplichte foto van ons samen. Namen en email adressen worden uitgewisseld. We weten beiden dat we elkaar aan een aan zekerheid grenzende onwaarschijnlijkheid nooit meer zullen zien. Beleefdheid en etiquette onder de rugzakkers blijkt groot.
In de supermarkt koop ik wat te eten voor vanavond, geen voedsel dat een gasfornuis nodig heeft, gewoon wat brood en beleg. Een gratis mok thee zorgt wel voor voldoende warmte. Bij gebrek aan drinkmaten laat ik het bier maar voor wat het is. Er liggen nog voldoende dagen voor me waarop ik bier kan drinken.
In de gezamenlijke woonkamer is het drukker dan dat ik tot nu toe heb gezien. Er zijn heel veel nieuwe gezichten en ik voel de ogen op mijn persoon prikken. Het aftasten begint gelijk wanneer je de ruimte betreed. Aan een lange tafel begin ik in mijn dagboek te schrijven.
Dat is ook zoiets, wanneer je geen dagboek bijhoudt dan ben je een beetje vreemd. Het wordt gewoon van iedereen verwacht, net als overigens een dikke paperback van antieke literatuur of zware science-fiction. Elke jeugdherberg heeft een uitpuilende boekenkast waar je gratis net zoveel boeken mag omruilen als je maar kan lezen. Omdat ik met lege handen ben gearriveerd druk ik mijn eerste boek maar achterover. Het blijkt een winnaar te zijn! “The Fatal Shore” van “Robert Hughes” is het boeiende verhaal over de geschiedenis van Australië vanaf de geboorte uit het leed en de brutaliteit van het Britse transportsysteem van gevangenen. Een gepast verhaal!
Mijn keuze lijkt aan te slaan want niet veel later ben ik in een verhit gesprek over de fouten die door de Britse overheersers in Australië zijn begaan. Politiek en reizen gaan absoluut niet samen dus breekt ik het gesprek een beetje bot af.
Na mijn maaltijd in de keuken en twee grote mokken thee zoek ik mijn bed op. Het leeslampje dat bij elk bed van de stapelbedden is aangebracht is heel welkom. Wanneer ik slaperig genoeg ben klik ik de schakelaar en het licht gaat uit. In de wereld tussen wakker zijn en slapen denk ik na over de dag die achter me licht. Ga ik morgen terug naar Sydney of blijf ik nog een dag? Dat blijven moet wel heel gemakkelijk zijn want niemand mag volgens de strenge reglementen langer dan zeven nachten aaneengesloten in een YHA-jeugdherberg blijven.

Australië: Bushwalk en BBQ

Katoomba (Katoomba YHA), woensdag 8 april 1998

Gelukkig heb ik goed geslapen maar de eerste momenten van deze nieuwe dag ben ik toch een beetje verdwaald. Door een smalle kier tussen de gordijnen kruipt er zonlicht naar binnen en binnen enkele momenten weet ik weer waar ik ben. Het beeld op mijn netvlies wordt langzaam scherper terwijl mijn ogen wennen aan de duisternis. Een bed tegenover me is al leeg en zo te zien is de slaper al vertrokken. De lakens en deken zijn weg, ook onder het bed staat weinig meer. Jeugdherbergen! Mijn toekomstige woningen voor de komende drie maanden.
Nog voordat ik helemaal wakker ben zwaait de deur open en mijn bovenbuurman komt al fris als een hoentje de kamer binnen. Hij fluistert dat we straks samen kunnen ontbijten wanneer ik een beetje opschiet. Ik ben geen man van uitgebreid toilet in de ochtend, tanden poetsen en een beetje water in mijn gezicht is voldoende. ‘Van slapen wordt je niet vuil!’, was altijd een lijfspreuk van me.
In de keuken lijkt het wel een mierenhoop! Oploskoffie en theezakjes blijken gratis en daar wordt dan ook met veel enthousiasme gebruik van gemaakt. Ik moet wennen aan mijn eerste bakkie oploskoffie onderweg met zoveel mensen om me heen. Van de etenswaren die op de tafels verschijnen heb ik niet zo’n hoge hoed op. Potten jam en pindakaas zijn duidelijk in de meerderheid. Ik kan het moeilijk geloven dat ik me daarbij ga aansluiten. Een plakje kaas en wat vleeswaren op een paar sneetjes brood en af en toe een gebakken ei hebben toch wel mijn voorkeur.
Voorzichtig neem ik een slokje van mijn loeihete oploskoffie en volg met verbazing het hele schouwspel dat er zich voor mijn ogen in de keuken afspeelt. Ik ben zo gefascineerd dat ik niet eens in de gaten heb dat mijn kamergenoot zich aan de lange tafel naast mij heeft genesteld. Zonder een vraag te hebben gesteld begint hij het een en ander aan mij uit te leggen.
‘Kijk’, vervolgt hij. Als eerste verklaard hij waarom het in die hoek van de keuken. Bij die enorme kast zo druk is. “Free Food”, staat er met een vrouwelijk handschrift op een A4-tje geschreven dat met twee punaises op de bovenste plank is bevestigd. Hier staat het eten dat de vertrekkende reizigers niet mee in hun rugzak willen nemen en achterlaten voor de hongerige medereizigers. In de koelkast blijkt er ook nog zo’n plank te zijn!
Ik neem me voor om dat goed in de gaten te houden. Alle kleine beetjes helpen tenslotte! Mijn gedachten gaan terug naar gisterenavond en ik probeer al hoofdrekenend een schatting te maken over het bedrag dat ik gisteren heb uitgegeven. Zodra ik in gedachten op de “=“ heb gedrukt schrik ik van het totaal. Onbewust begin ik het te bagatelliseren en goed te praten dat je in het begin altijd wat meer geld uitgeeft. Een ding is in ieder geval zeker: Wanneer ik zo doorga met uitgeven dan zal ik halverwege deze reis al financieel droog staan.
Zodra de keuken leeg is gestroomd ga ik maar eens kijken wat er in de kast met “Free Food” is achtergebleven. De kast is ontdaan van alles dat eetbaar is alsof er een leger tropische mieren door de kast is getrokken! Enkele halve flessen plantaardige Canola-olie zijn achter gebleven. Dat is te begrijpen want niemand wil een lekkende fles olie in zijn rugzak meezeulen. Voor de rest is er weinig meer, tenzij je interesse hebt in droge goedkope muesli.
Een vriendelijk verlegen meisje spreekt me aan in een Iers accent en ze vraagt of ik misschien een boterham wil eten. Zij heeft nog wat brood over en voordat ze vertrekt wil ze het zoveel mogelijk opmaken. Overrompeld en ook een beetje verlegen neem ik haar aanbod aan. Ik moet tenslotte toch wat eten voordat ik op weg ga!
Ze is in ieder geval niet mijn type en ze zal aan het einde van de middag wanneer ik terugkom van mijn ontdekkingstocht verdwenen zijn. Die gedachte van binding en aanklampen door vreemden zet ik al snel uit mijn hoofd.
We eten wat boterhammen met pindakaas en keuvelen over niets en van alles. Zij is de tijd tot haar vertrek aan het doden en om eerlijk te zijn begin ik ook wel van haar aanwezigheid en aandacht te genieten. Ik voel me in ieder geval voor enkele momenten niet meer zo eenzaam als gisteren. Ik heb ook nog zoveel te leren dat het haast een meester en leerling situatie lijkt. We nemen afscheid en wisselen adressen uit. Voor een moment staar ik naar haar kleine briefje met vrouwelijke krullen. Een adres in een vreemd land waar ik waarschijnlijk nooit zal komen. Het is natuurlijk erg onbeleefd om het adres niet aan te nemen dus stop ik het snel weg. ‘Tot ziens’, en een zachte vluchtige kus op beide wangen. Ik ben weer alleen.
Op weg naar buiten attendeert de receptie medewerker mij op de YHA BBQ van vanavond. Music en een show, BBQ burgers voor AU$ 5,- en BYO beers. Een hele mond vol maar ik begrijp meteen wat hij bedoeld.
Onderweg naar “Echo Point” denk ik diep na wat er gisteren en vanochtend is gebeurd. Het is allemaal nieuw voor me en aan de andere kant ook heel ongemakkelijk. Ben ik wel geschikt voor dit backpacken?

Wanneer ik voor de tweede keer aan de rand van het plateau boven de Blue Mountains sta wordt ik overmand door emoties. Mijn geliefde grootmoeder stond hier ongeveer twintig jaar geleden ook. Twintig jaar geleden! Man, dat is bijna mijn halve leven geleden. Ik vecht tegen de tranen en tegen de warmte.
Ik ben hier om te wandelen en ik ben helemaal alleen en niet voorbereid. Twijfels zijn er genoeg maar doorzettingsvermogen wint. We gaan er aan beginnen en of we het allemaal gaan afmaken dat zien we wel. Nu omdraaien is geen optie want er zou er eeuwig spijt van hebben wanneer ik nu zou opgeven.

Australië is een vreemd land, de mensen zijn vreemd, de natuur is vreemd en de seizoenen zijn vreemd. April is het begin van de herfst en daar heb ik al enkele keren diep over moeten nadenken. Onderaan de “The Giant Stairway” kom ik in een wereld die haast prehistorisch lijkt. Vreemde manshoge varens en ranke schilferende bomen die ze “Gum Trees” noemen.
Maar ook vandaag heb ik weer mijn twijfels. Twijfels over mijn bagage bijvoorbeeld. Australië is een enorm groot land en in mijn rugzak zit winterkleding en ook wat zomerkleding. Die spijkerbroek die ik nu draag is een vreemde verschijning in de jeugdherbergen. Haast iedereen draagt hier van die comfortabele dunne trainingsbroeken. Allemaal stretch kunststof waar ik een zo’n hekel aan heb. Toch kan een heel leger van die rugzak artiesten toch niet fout zijn? Voor mij is het in ieder geval te laat om nog het een en ander te veranderen. Ik zal gewoonweg moeten proberen om zover mogelijk te komen met wat ik heb. Misschien kan ik onderweg nog wat kleding kopen maar kleding is hier zeker niet goedkoop en zeker niet modieus.

Tijdens het wandelen dagdroom ik over wat me de komende twee maanden allemaal te wachten staat. Het dringt langzaam tot me door dat ik veel te gemakkelijk over deze reis heb gedacht. Ik heb nog steeds mijn momenten van depressiviteit en daar wil ik zeker anderen niet mee opzadelen. Vanochtend heb ik maar weer eens de boekhouding gedaan en ik ben binnen een week tot de conclusie gekomen dat wat ik in harde Hollandse guldens had begroot zeker niet gerekend in nog hardere Australische dollars kan worden gehaald. Simpel gezegd kom ik ongeveer 35 tot 40% tekort. Ik zal daar snel een oplossing voor moeten vinden! Anders kan ik over een paar weken weer naar huis.
Het wandelen in een natuurpark mag dan wek gratis zijn maar een ritje met de “Katoomba Scenic Railway” is zeker niet gratis. Maar nu ik hier toch ben moet ik het maar doen. Ik wil tenslotte later niet alleen maar verhalen vertellen over de dingen die ik niet heb gedaan.

Aan het einde van de middag arriveer ik in een haast lege jeugdherberg. Er zitten enkele mensen te lezen, een enkeling schrijft in zijn dagboek en op een grote zitbank ligt een veel te zware jongeman met een onaantrekkelijke bilnaad te ronken. Backpacken in het kwadraat? Ik heb niet veel tijd nodig om te besluiten op zoek te gaan naar een koud biertje. De supermarkt is niet ver en ik hoop daar enkele collega drinkers/backpackers warm te kunnen maken om samen een kratje bier te kopen. Bier in de koelkast achterlaten in de jeugdherberg is het domste wat je kan doen! Alcohol wordt namelijk als eerste gestolen wanneer je omdraait, even niet oplet of de koelkast uit het oog verliest.
Op een bankje tegenover de “Coles Supermarkt” zitten twee engelse jongens waar ik gisterenavond vluchtig mee heb gesproken. Ze zwaaien al van verre en onze ideeën liggen over de dag afsluiten liggen op dezelfde lijn. Geld verwisseld van hand op hand en de oudste van de twee haalt voor ons 24 koude flessen bier. Met 375 ml inhoud zijn ze groter dan de Nederlandse flesjes maar ze zijn ook veel duurder. Nee, wanneer je van roken en drinken houdt dan is Australië zeker een dure bestemming.

Voordat we richting de jeugdherberg gaan kopen we met z’n drieën nog een krat bier voor vanavond bij de BBQ. Het is mijn eerste sociale bijeenkomst in een YHA. Ik ben benieuwd naar deze geanimeerde avonden. Ze zouden een grote toegevoegde waarde kunnen hebben tijdens de eenzame avonden.
Voor AU$ 5 krijg je aardig wat te eten! Burgers, sla en brood, patat zou ook welkom zijn geweest maar die lijkt niet erg populair in Australië. Ik heb een beetje het gevoel dat het gezondheid fanaten zijn zoals aan de noordoost kust van de Verenigde Staten. En dat terwijl het algemene gevoel meer naar het Engeland van de jaren zestig gaat.
De twee engelse jongens hebben ondertussen al contact gemaakt met een Nederlands meisje. Niet dat ik daar op zat te wachten want plotseling is de hoofdtaal aan tafel het Nederlands.
Steeds wanneer ik direct terugschakel naar het Engels begint het wicht weer over haar persoonlijke problemen in het Nederlands, haar verbroken relatie en de reden waarom ze naar Australië is gevlucht. Om zichzelf te ontdekken? Nou, dat had ze op Ameland ook kunnen doen.
Ik zit hier ook met een achtergrond en een virtuele rugzak vol emotionele en relationele bagage maar ik ben er honderd procent zeker van dat ik daar niemand anders me wil lastig vallen.

Ook voor de eerste keer, en er zullen nog veel eerste keren volgen deze reis, wordt ik voorgesteld aan het gratis vermaak. Er trekken hele hordes muziekanten, circusartiesten, goochelaars, jongleurs en god weet wat nog meer voor kunstenaars door Australië. Hun kunsten worden in het openbaar vertoont en na hun voorstelling gaan ze met de pet rond. Een moderne vorm van bedelen voor mensen die gratis willen rondreizen. Ik ben erg verbaasd dat het leger budgetterende rondreizigers zo gul is.
Ik zou het wellicht ook wel willen maar ik kan weinig anders dan werken en bier drinken. Werken mag ik niet volgens mijn visum en ik kan me moeilijk voorstellen dat er mensen zijn die betalen om mij bier te zien drinken.
Het optreden is toch wel onderhoudend en ik wrijf over mijn hart wanneer ik na beëindiging van het optreden een dollar in de pet gooi. Dat blijft niet onopgemerkt! Ik ben verbaasd hoe brutaal sommige mensen zijn! Ze vragen gewoon om een fles bier waarvan ze vinden dat ze daar recht op hebben? Jij hebt er meer dan ik dus zou je eigenlijk moeten delen! De socialistische gedachte in de meest brede uitvoering. Nou, mooi die gedachte maar nu doorlopen, èn snel! Het was een leuke dag en een gezellige avond, maar wel een kostbare. Dat probleem moet ik eerst gaan oplossen!