Hong Kong: Een jongensdroom komt uit

In het vliegtuig, woensdag 1 april 1998

Zo, eindelijk kan ik op reis. Eerlijk gezegd: Het valt me niet mee om te vertrekken. Ik heb een bewogen jaar achter de rug. Een relatie is jammerlijk beëindigd en dat is mij zwaar op de maag gevallen.
Mijn nieuwe baan als verkoper/medewerker binnendienst bij een bedrijf dat pompen en rioolsystemen verkoopt loopt redelijk. Al is het wel zo dat de hoeveelheid werk mij af en toe tot de lippen staat. Veel nieuwe kennis absorberen, gelukkig kan ik veel van eerder opgedane kennis over elektriciteit hergebruiken. Maar het overlijden van mijn grootmoeder is de druppel die de emmer doet overlopen. Op 27 oktober 1997, vroeg in de ochtend, krijg ik het vervelende bericht.
Mijn wereld stort in en ik glij af in vervelende depressies. De eerste weken na het overlijden met de crematie, het leeghalen van het ouderlijk huis en de steeds kortere herfstdagen doen mij geen goed. Natuurlijk krijg ik van mijn huisarts de gewoonlijke antidepressiva en slaaptabletten voorgeschreven, samen met veel rust en regelmatig bezoek aan een psycholoog wanneer ik dat wilde. ‘Nee dank U, ik red het wel zonder een zielenknijper!’
Het ontslag aan het einde van mijn contract met bepaalde tijd was wegens mijn lange afwezigheid onafwendbaar. Het kon me ook niets meer schelen. Alsof ik in de felle zon keek zag ik het licht. Werken tot aan je dood, voor de grote economische machten is gekkenwerk. Ze maken je verslaafd aan de zogenaamde mooie materiële dingen in het leven. Uiteindelijk zijn die helemaal niets waard wanneer je in een koeling aan de Boschstraat in Zaltbommel ligt!
Na een kort bezoek aan Schotland, met de kerstdagen en het nieuw jaar, met mijn vriend Dean stond ik zonder werk in het nieuwe jaar weer op Nederlandse bodem. Ik heb het licht gezien en ging nadenken over mijn toekomst. Het beste besluit dat ik nam was om te stoppen met de kalmerende tabletten. Die maakten me zo suf en emotieloos dat ik er af en toe nog aan twijfelde of ik wel in leven was.
Ik ben langzaam uit het dal geklommen en kom hopelijk tot een wijs besluit. Ik ga er drie maanden tussenuit en in die drie maanden ga ik de as van mijn grootmoeder naar haar broer in Australië brengen. De paar duizend gulden die ik heb geërfd zouden genoeg moeten zijn voor die reis. En zo niet, dan kan ik gewoon nog even een lening van een paar duizend gulden afsluiten om mijn ontsnapping te financieren.

Het ticket is snel gekocht bij een reiswinkel op de Amsterdamse bloemenmarkt, advertentie in “de Telegraaf”, en op 1 april zou ik vertrekken naar de andere kant van de wereld, oftewel “Down Under”. Naarmate de datum dichterbij kwam vroeg ik mij af of ik wel goed wijs ben om deze onderneming te starten. Ik ben natuurlijk wel vaker op vakantie geweest maar dit is een onderneming van heel andere proporties. Een rugzak en een Lonely Planet zijn gekocht. En vooral op het nieuwe medium, “het Internet”, kon ik veel informatie vinden over wat ik allemaal in Australië kon doen, en wat belangrijker was, wat ik vooral niet moest doen tijdens deze reis.

Daar sta ik dan op 1 april 1998, helemaal in mijn eentje op Schiphol. Ik wilde alleen thuis vertrekken en de treinreis naar Amsterdam heeft op zich al een helende werking. Mijn luchtvaartmaatschappij is Cathay Pacific. Ik heb deze maatschappij gekozen om twee redenen. Hij is één van de goedkoopste voor een drie maanden ticket en als tweede mag ik een stop-over van een dag maken in Hong Kong.
Hong Kong heeft sinds mijn kindertijd altijd tot mijn verbeelding gesproken. De films met mijn Kung Fu held, “Bruce Lee”, speelden af en toe in Hong Kong zoals ook de James Bond film uit 1974, “The Man with the Golden Gun”. Hong Kong is China in het Engels!
Over de vlucht van Amsterdam naar Hong Kong kan ik weinig vertellen. Het grootste gedeelte van de vlucht vlogen we over een aardedonker communistisch Rusland. Toen de piloot er ons op attendeerde dat we naar buiten moesten kijken om de stad “Alma Ata” als een verlicht spinnenweb in het donker te zien liggen wisselden de passagiers van stoelen om iedereen een blik naar buiten te gunnen. Dat was meteen het hoogtepunt van de eerste etappe naar Sydney.

Het is al licht wanneer we de langding inzetten naar de oude luchthaven van Hong Kong, “Kai Tak International Airport”, of beter gezegd, “Kai Tak”.. Deze oude luchthaven is uit zijn voegen gebarsten en een week na mijn vlucht over drie maanden terug naar Amsterdam zal zij voorgoed haar deuren sluiten. De landing is spectaculair en wanneer ik naar buiten kijk zie ik de bewoners van de ontelbare torenflats hun ontbijt nuttigen. We vliegen zo laag dat ik zelfs de stokjes waarmee ze zitten te eten kan herkennen!
Daar sta ik dan in Hong Kong, met een hele dag voor de kiezen.

Czech Republic: Een afspraakje

Prague (Kafka Hotel)

Sinds ik begin januari de Temazepam had opgegeven was ik me beter gaan voelen. Maar de slapeloosheid was teruggekeerd. Helaas probeer ik te vaak die slaap weer op te wekken met een flinke dosis alcohol en wat we gisteren, bijna tegen onze zin in, hebben geconsumeerd was meer dan voldoende.
Met een flinke kater werd ik wakker en één korte blik op het ontbijt was genoeg geweest om alleen maar een kop koffie te nemen die ook van twijfelachtige kwaliteit was. Maar ja, wat kan je verwachten voor 29 gulden per nacht inclusief ontbijt?
Nadat ik nog een slokje geprobeerd had vond ik het tijd om mijn tas naar boven te sjouwen want daar was gisteren niets meer van gekomen.

Snel douchen en omkleden. Cultureel zou het vandaag worden! Praag is een mooie stad met veel oude Boheemse gebouwen waarvan er veel, helaas, nog moeten worden gerestaureerd. Het communistische tijdperk heeft hier veel armoede veroorzaakt en het land is er slecht aan toe. Het is gewoon wachten op meer geld dat er in de toekomst zeker zal komen.
Op het oude plein in het centrum van de stad schoten we onze plaatjes en vonden we gelukkig een broodjeszaak waar we een gecombineerde ontbijt en lunch kochten. Samen met een blikje cola vochten we tegen de katers. Met de rug tegen het “Jan Hus monument” zagen we de zon langzaam langs het firmament bewegen.

Vanavond zouden we het druk hebben! Het internet stond nog in haar kinderschoenen en één van de zaken die al snel haar weg op het net had gevonden waren de chatrooms. IRC was de naam en je kon met iedereen over de hele wereld communiceren. Het was leuk en het was tegelijk vreemd! Er waren nog geen plaatjes en laat staan webcams. Iedereen kon een persoon zijn die hij wilde zijn!
En zo had ik Zora ontmoet en veel met haar gekletst, via mijn toetsenbord, op het internet. Het had iets van Science Fiction weg. De afstanden deden er niet meer aan toe. En ik voelde dat Zora oprecht en eerlijk tegen me was geweest. Tijdens onze laatste chatsessie had ze me een plaats en een tijd gegeven waar we elkaar zouden ontmoeten. Ze wist dat Dean erbij zou zijn dus Zora zou ook voor een vriendin zorgen. We zouden elkaar ontmoeten in de “Red Hot Blues”.

Het eten smaakte uitstekend en ook het bier in Tsjechië is van hoge kwaliteit. Het was een gezellige avond maar de meisjes waren kuise katholieke meisjes die op tijd naar bed gingen en nadat we afscheid hadden genomen gingen Dean en ik op stap om nog een laatste biertje te drinken.
In één van die kroegen liepen we een engelse stewardess tegen het lijf die met haar zusje een weekend Praag deed. En dat werd gezellig!

Het werd nog gezelliger toen we door een buitenstaander mee werden genomen naar een nachtclub niet ver van het plein. De trap naar beneden was al eng maar eenmaal in de kerkers aangekomen was het er top. Je moest er alleen niet aan denken dat er brand zou uitbreken want dan ging je er allemaal aan.

Maar het was voor ons nog niet op! Als toetje keken we naar de olympische finale van het ijshockey tussen de Czech Republic en Rusland in Nagano. Bij de 1-0 door “Petr Svoboda” explodeerde de menigte op het plein!
‘Svoboda! Gol! Gol! Gol!’, klonk het uit tientallen luidsprekerboxen op het plein.
De menigte begon te dansen en er vloeide menig traantje. Het was de laatste periode en niet alleen Rusland was verslagen maar ook het gevoel van de jarenlange onderdrukking van het communisme. Eerlijkheid gebied me om nog wel te vermelden dat ook de goalie “Dominik Hašek” en “Jaromir Jagr” hun steentje hebben bijgedragen.

Czech Republic: Op de vlucht voor de carnaval

Prague (Kafka Hotel)

Genietend van mijn rust maak ik niet zoveel mee en heb dus weinig stof om over te schrijven. Omdat ik bijna al mijn foto’s om mijn MacBook heb staan is het leuk om af en toe eens in die oude albums te kijken en een verhaaltje bij de foto’s te schrijven. Dit is meer dan 13 jaar geleden en ik moet eerlijk zijn dat ik me nog veel kan herinneren van deze trip. (Pattaya, 10 juli 2011)

Het is alweer meer dan drie maanden geleden sinds mijn grootmoeder is overleden. Het is me niet in mijn koude kleren gaan zitten en ik kan, of misschien wel wil, niet meer goed functioneren. Mijn uitstapje naar Schotland met het oud en nieuw smaakte naar meer. En met de carnaval voor de deur hadden Dean en ik al snel besloten om een weekend uit op uit te gaan. Praag trok ons aan zeker omdat de hotelprijzen niet al te hoog waren en we er met de auto naar toe konden.
De avond voor ons vertrek hadden we de tassen gepakt en nadat we afscheid hadden genomen van Chris en Dorrie in Café de Spin waren we klaar om op pad te gaan.

We zijn in één ruk naar Praag gereden waar we het hotel al redelijk snel hadden gevonden. De kamer was niets bijzonders maar goed genoeg voor een paar nachten. Zodra we onze intrek hadden genomen liepen we de stad in om nog snel wat te eten en een beetje van Praag in het donker te zien.

Die Karels brug is een schitterende omgeving die bij avond alleen nog maar mysterieuzer wordt. Een paar biertjes kan geen kwaad en zo vielen we een kroeg binnen waar een besloten feestje van de Canadese ambassade op een eind liep. We verontschuldigden ons en probeerden stilletjes weer te vertrekken. Maar zover kwam het niet. Vers bloed is gelijk aan vers vertier en met een koud biertje in de hand begonnen aan verschillende gesprekken. Een beetje dansen en een beetje eten!
De tijd vloog om en het werd ook tijd voor ons om terug naar het hotel te gaan, we zouden morgen een culturele dag maken.

Voordat we het hotel bereikten passeerden we een kroeg waar de deur van openstond en waar ook nog getapt werd! Een laatste afzakkertje en dan naar bed.