dinsdag 16 maart 2004

Maleisië, Johor Bahru

Johor Bahru, 13-16/03/2004

Mooi niet dus, ik zag Johor Bahru alleen vanachter een venster in de bus op weg naar het JB Express Busstation.

Mersing, 13-16/03/2004

Nadat ik mij op een redelijk tijdstip uit mijn bed had gesleept stond ik onder de douche het slaapzand uit mijn ogen te wassen. Zeven uur was vroeg vergeleken met de tijden die ik eerder deze week was opgestaan. Ik was wel zeker dat ik vandaag zou vertrekken. Terwijl ik mijn haar droogde keek ik naar de georganiseerde hoop bagage midden in de kamer. Pakken is een fluitje van een cent. Binnen tien minuten stonden mijn twee rugzakken recht op tegen de muur. Er lag niets meer waar het niet thuishoorde en mijn spullen zaten allemaal op een plaats waar ik ze meteen kon pakken als dat nodig was. Ik greep mijn computer en ging voor de laatste keer op weg naar het internetcafé. Ik wist tenslotte niet wanneer ik de volgende kans had om mijn e-mail te bekijken. Ontbijt schoot er deze ochtend bij in want ik moest voor twaalf uur uit mijn kamer zijn. Gelukkig was ik om kwart over elf alweer terug. Ik kocht twee pakketten sandwiches bij de 7-11 om de hoek. Dat zou voldoende zijn totdat ik in Mersing was.
Ik nam afscheid van de behulpzame man achter de receptie en liep naar buiten. Ik had meteen een taxi. "Het busstation aan de Victoria street graag", zei ik terwijl ik instapte. Aangekomen bij het busstation schrok ik van wat ik zag. Er stonden minimaal 300 mensen te wachten op de bus. Ik twijfelde en speelde met het idee om terug te gaan en opnieuw intrek te nemen in mijn vertrouwde kamer. Waarom zou ik mijn vertrek uitstellen? Er waren toch geen goedkope vluchten van Singapore naar Kuala Lumpur! Je moet wel met de bus! Een andere optie, de taxi, was ook snel uit het zicht. Ze vroegen woekerprijzen, tot wel drie maal de normale prijs. Er waren namelijk maar weinig taxi's die buiten het centrum mochten opereren.
Mijn laatste kans was met de MRT naar Kranji. De receptionist had mij verteld dat het de beste keuze was op een zaterdag. Ik liep met volle bepakking naar het dichtstbijzijnde station van de MRT. De rit van het Bugis station naar het Kranji station begon in een overvolle trein. De kou van de aircondition in de trein beet in mijn natte lichaam. De menigte nam langzaam af en begon zich weer op te bouwen toen we dichter bij Kranji kwamen. Singapore was groter en groener als ik ooit verwacht had. Er waren zelfs open velden en een beetje jungle. Als een kudde verlieten we de trein. Ik liep met de stroom mensen mee en voordat ik het wist zat ik voorin de gele bus naar Johor Bahru. Beter zelfs, naar het express busstation van Johor Bahru.
Ik sprak onderweg met een medepassagier die mij het loket zou wijzen waar ik mijn kaartje naar Mersing kon kopen. Geluk dus. Ik kwam om kwart voor twee aan in het busstation. Ik had gehoopt dat ik een bus van twee uur kon nemen. Bijna goed! Ik had de bus van half drie en ik had het voorlaatste kaartje. De bus zag er goed uit en de reis zou drie uur duren. "Maak er maar vier van", dacht ik nog bij mijzelf. Het was nu ook tijd om mijn laatste sandwich naar binnen te werken. Er zaten opvallend weinig blanken in de bus. Drie om precies te zijn. Een ander stel en ikzelf. Het was een vreemd stel? Een oudere man met een grijze baard en een jong meisje, Halverwege de twintig schatte ik. Ik vroeg mij af wat de relatie zou zijn. Vader en dochter? Een verliefd paar? Iets ertussen in?
De bus nam ons mee over slingerende wegen. Eindeloze oliepalm plantages afgewisseld met rubberplantages en jungle. Echte jungle! Kamerplanten die hier huizenhoog staan. Af en toe slingerde er een aap door de kruinen van de bomen. Er zaten ook wat apen langs de kant van de weg. Genietend van het voedsel dat een automobilist uit het raam had gegooid. Je moet het gezien hebben om het te geloven.
Mersing. Het dorp zag er op het eerste gezicht vriendelijk uit. Nog voordat we op het busstation waren had ik het "Embassy Hotel" al gezien. Ik had besloten dat ik daar zou slapen. Ik kwam als laatste uit de bus en gooide de heel wat zwaarder geworden rugzak voorzichtig op mijn rug. Ik kon merken dat er een paar kilo boeken bij was gekomen. Het vreemde stel had waarschijnlijk hetzelfde idee als ik. Ze liepen vlak achter mij op weg naar het hotel. Ik nam snel een kortere weg en stond als eerste aan de receptie. "Een dubbel met aircon graag"? "Dat is dan RM 45",zei de vrouw, inclusief hoofddoek, vanachter de receptie. "Kan ik even kijken", vroeg ik? "Natuurlijk, hier is de sleutel van C8", en ze gaf mij de sleutel. Ik liep naar de derde verdieping en kon mij vinden in de kamer. Goed genoeg voor een paar nachten. Schoon, fris en aan de achterkant van het gebouw.
Eenmaal weer beneden bleek dat het vreemde stel ook al was ingeboekt. Twee kamers? Nu werd het nog vreemder! Eerst een koud biertje dacht ik hardop bij mezelf. De mannelijke zijde van het vreemde stel vond dit ook een goed idee. Een minuut later zaten we met zijn tweeën aan een tafel in het restaurant onder het hotel aan een ijskoude Tiger bier. Ik wilde natuurlijk weten wat het nou was! Het meisje voegde zich bij ons en nam ook een biertje. Nou daar gingen we dan.
Ze waren vreemden voor elkaar en hadden elkaar op het express busstation in Johor Bharu ontmoet. Eenmaal te weten gekomen dat ze dezelfde bestemming hadden hebben ze besloten om een stukje samen te gaan. Niets bijzonders dus.
De man was erg vriendelijk en vrolijk van aard. Hij grapte vaak en het gesprek ging langzaam richting zijn doel in het leven. Hij zei het niet direct maar doelde op het overleven van een bomaanslag in Londen in het begin van de jaren zeventig. De IRA waarschijnlijk. De bomaanslag had hem invalide gemaakt. Hij was er zich sindsdien wel bewust van hoe kostbaar het leven eigenlijk wel is. Een levenslang staatspensioen zorgde voor de nodige financiën.
Het meisje was halverwege de twintig en wilde wat meer van de wereld zien. Ze had al haar spaarcentjes opgenomen en had een vervelende en zinloze baan achter gelaten. Ze was naar Azie vertrokken omdat het haar wel gaaf leek. Ik moet eerlijk zeggen dat ik haar een beetje kwetsbaar vond. Ze had duidelijk van die aanwijzingen dat ze een aanklamper was. Van die mensen die alleen gaan en dan altijd een ander aanklampen om maar niet alleen te zijn. Nou ja, wat kon het mij ook schelen. De Bon Jovi tatoeage onderaan haar rug vertelde mij genoeg.
Na de bieren gingen we onze eigen weg. Zij zochten de zeekant op om wat seafood te gaan eten en ik dronk nog een paar bier en at chinees in het restaurant onder het hotel. Een beetje grappen met de lokale bevolking en vroeg naar bed.
Zondagochtend stond ik uitgerust op, morgen dus naar de eilanden. Lekker uitgeslapen! Na mijn douche ging ik op zoek naar een plaats waar ik kon ontbijten. Het hele dorp was behangen met posters en vlaggetjes. Het was verkiezingstijd. Niet dat Maleisië een democratie is maar voor de buitenwereld worden er toch schijnverkiezingen gehouden. Ik liep wat rond en nam zoveel mogelijk van Mersing in mij op. Behalve een ontbijtplaats. De plaatselijke banketbakkker had alleen de voor Azië zo normale overzoete broodjes en daar hou ik nu eenmaal niet zo van. Onderweg informeerde ik ook naar de mogelijkheden om hier weg te komen. Ik kocht meteen een buskaartje bij een reisburo voor mijn reis naar Kuala Lumpur. Het kon maar gebeurd zijn. Tegenover het reisburo lag de de pier waar de boten vertrekken naar Pulau Tioman. Ik slenterde langzaam die kant op om eens te zien wat daar allemaal gebeurde. En daar zaten ze! Het vreemde stel. Verdwenen zonder afscheid te nemen. Dat zet je toch wel aan het denken. Misschien hadden ze toch wel wat te verbergen.
Ondertussen begreep ik nu ook waarom het overal zo druk was geweest. Er werd mij verteld dat er een week schoolvakantie voor Singapore en Maleisië was begonnen. En natuurlijk waren er schoolreisjes naar de eilanden. Na een uur te hebben rondgelopen en weinig te hebbben gezien kwam de KFC als winnaar uit de bus voor een ontbijt. Een broodje kip met wat dikke friet. Gezien het feit dat mijn achillespees nog een beetje opspeelde besloot ik om na het ontbijt maar een kopje koffie op mijn kamer te gaan drinken en wat te gaan rusten.
Mijn middag wandeling zou een rondje dorp worden. En dat ging gelukkig goed. Ik maakte een flinke tocht rond het dorp. Wat mij meteen opviel was dat de meeste winkels op zondag gesloten waren. Ook veel restaurants waren niet open. Vreemd, in Azië is meestal alles open! Ik slenterde langs de boulevard, langs de modder/zand vlaktes vol met drijfvuil. Vol onbegrip keek ik naar die rotzooi. In een soort shopping/booking centrum liet ik de luch goed smaken. Een restaurant genaamd H & H Kitchen. Indonesisch deze keer. Ik weet ook niet waarom dat is maar aan de oostkust is het voedsel hoofdzakelijk Indonesisch. OK, telor is telur, maar dan toch. Ze noemen het wel Maleis.
Zondagavond betekende voetbal kijken. In het restaurant onder mijn hotel zat een mooie grote groep Chinese Maleisiërs te gokken op de uitslagen van die avond. Ik dronk rustig mijn Tiger biertjes en genoot van de wedstrijd. Totdat het nieuwe Carlsberg meisje binnen kwam. Gisteren was het een ouwe taart van in de veertig, nu was het een fris jong meisje. Bulat merkte meteen mijn blikken op. "Dat is de negentien jarige dochter", zei hij. "Haar moeder heeft gisteren waarschijnlijk voor haar ingesprongen". Op het moment dat ze binnen kwam begon ze zo overdreven met haar kont te draaien dat ik er bijna zeeziek van werd. Je kon je ogen gewoon niet van haar af houden. De Chinesen zagen het niet. Zij waren duidelijk teleurgesteld dat Manchester United verloor. En natuurlijk dat zij dan ook verloren.
Ik dronk nog een paar bier en at een Singapore Noedels. Tijdens mijn laatste bier was Bulat plotseling verdwenen. Bulat was mijn drinkmaat in dit dorp waar niemand langer als een nacht blijft. Ik had geen idee waar hij plotseling gebleven was. Ik maakte mijn glas leeg en op het moment dat ik de serveerster wilde roepen om te betalen kwam Bulat weer binnen. Zijn handen vol met plastic tassen. Er werd wat Maleis heen en weer geschreewd en voordat ik wist wat er gebeurde stond de tafel vol met heerlijke stokjes saté. Nou, dat had je nu niet moeten doen ;). Ik bestelde nog een bier voor mijzelf en een Guiness voor Bulat. Saté ajam (kip) en saté kambing (geit). Heerlijk gewoon. Half dronken en erg vermoeid ging ik slapen.
Het was geen wonder dat ik op maandagochtend pas om tien uur uit mijn bed kwam. Ik liep naar de bakker om toch maar wat van die broodjes te proberen. KFC elke ochtend was ook geen aantrekkelijke gedachte. Een zakje van zes zachte half zoete witte bolletjes voor € 0.35. "Dat zal ondertussen in Nederland wel wat meer kosten", dacht ik nog. Gisteren tijdens de lunch had ik gebakken eieren gezien. Twee broodjes gebakken ei met veel zout werd dan ook mijn ontbijt vandaag. Een banaan en een Diet Coke maakte mijn ontbijt compleet. Ik voelde me goed en vond het geen slecht idee om te kijken of ik misschien ook nog naar het eiland kon. Een paar uur lekker lui op een boot hangen leek mij een goed idee voor de maandagmiddag.
Speedboten waren er voldoende. Maar dat was niet wat ik zocht, ik wilde met de slowboot. Eenmaal een veerdienst gevonden kocht ik de twee kaartjes die samen het retourtje naar Pilau Tioman vormden. Naarmate de vertrektijd naderde werden de passagiers steeds ongeduldiger. Een enkele ging naar het loket en vroeg wanneer die boot nu eindelijk eens kwam. Ik had gisteren al gezien dat de boot een uur later vertrok in verband met waterstand. Laag water dus. Ik volgde geïnteresseerd wat er allemaal ging komen. Het deed de man van de veerdienst absoluut niets dat hij door wel tien man tegelijk met een verheven stem werd aangesproken en tot uitleg werd gesommeerd. "Boat come in ten minutes, sure", zei hij met een grote glimlach op zijn gezicht. Tien minuten later speelde hetzelfde tafereel zich nogmaals af. En nog een keer, en nog een keer. Tot uiteindelijk in de verte de contouren van een grotere boot zichtbaar werd.
In een recordtijd was iedereen aan boord en zou de boottocht beginnen. Echt niet, eerst moest er dieselolie worden ingenomen. Één uur en derig minuten later werd er aan de overtocht begonnen. Ik hou van die boottochten. Lekker niets doen, een beetje kletsen en wat om je heen kijken. Langzaam werd het eiland groter aan de horizon. Het was echt een mooi eiland. Ik vond het nu jammer dat ik niet meer tijd had om er een paar dagen door te brengen. "De volgende keer", beloofde ik mezelf.
Ik begon mij nu wel zorgen te maken. Het was al half vier en we waren nog geen één keer gestopt. Om vier uur zou mijn speedboot terug naar Mersing vertrekken. Vanaf de andere kant van het eiland wel te verstaan. Om kwart voor vier verlieten de eerste passagiers de veerboot. Aan een voorbij lopend bemanningslid merkte ik op dat ik met de speedboot mee terug zou gaan. Verbaasd keek hij me aan en liep verder. Om vijf voor vier verlieten er weer enkele passagiers de boot en ik begon hem nu wel te knijpen. Ik had weinig trek om hier een nacht door te brengen. Ik sprak hetzelfde bemanningslid weer aan en hij verzekerde mij dat alles onder controle was. Ja ja, dat zal wel. Ondertussen voeren we rustig door het heldere smaragd groene water. Vijf over vier!! Ik had het niet meer en ging naar de brug. Ik had de deur nog niet opengeschoven of de kapitein zei in perfect Engels dat hij met de radio de speedboot had gemeld om op mij te wachten. Ik slaakte een zucht van verlichting toen ik de speedboot zag liggen.
Er waren een paar blanken aan boord die niet konden lachen toen ik aan boord kwam. Zij hadden tenslotte 25 minuten op mij moeten wachten. Met gezichten vol onbegrip keken ze mij aan. Ik lachtte schuchter en ging achterin zitten. Toen werd het allemaal nog genanter. De speedboot ging precies dezelfde route terug en stopte bijna overal om een paar passagiers op te pikken. Deze mensen hadden dus allemaal een half uur op mij moeten wachten! Hé, wacht eens even. Waarom had die slimme kapitein mij niet op de eerste pier afgezet? Dat was dom geweest van hem om mij helemaal mee te nemen naar het einde van zijn route. Ik voelde mij nu een stuk beter en langzaam vielen mijn ogen dicht. De warme zon, het wiegen van de boot op de golven en het monotone gezoem van de motoren wiegde mij langzaam in slaap.
Ik schrok wakker toen de boot abrupt snelheid verminderde. We voeren langzaam de rivier op. Het restaurant onder het hotel was dicht vandaag en ik was genoodzaakt om ergens anders te eten. Waarom niet bij H & H Kitchen? De eigenaar stond al te zwaaien toen ik de paar treden opliep naar het restaurant. Ik nam een blikje frisdrank uit de grote koelkast en ging zitten. "Nasi"? "Eh, ja graag, maar niet zoveel",antwoordde ik. Ik wees wat gerechten aan die rond de witte rijst op mijn bord werden gelegd. Dat zag er weer heerlijk uit. Ik leegde mijn bordje en at de gebruikelijke banaan als toetje. Het afrekenen was ook een waar genoegen. Elke keer als ik weer terug kwam voor een maaltijd kreeg ik meer korting. De vele westerlingen die mij zagen zitten in het restaurant waren op één of andere manier gerustgesteld en namen ook plaats. Meer business dus. En dat werd beloond! Mijn laatste maaltijd kostte me iets meer dan een euro. Misschien had het iets te maken met de broodjes die ik na het ontbijt achterliet voor de eigenaar. Ik hield het droog die avond en na een lekker kopje thee en een half uurtje lezen deed ik het licht uit.
Het gedonder en bliksem maakte mij om zes uur in de ochtend wakker. Ik was niet de enige die door het noodweer was gewekt. De kamer naast mij was nu ook bezet, en wel door zes mensen. Toen de eerste de douche inging was het slapen voorbij. De warmwaterleiding maakte zoveel kabaal dat het leek dat ik midden op een startbaan stond. Dan maar koffie. Een heerlijk bakkie op de kamer, met een glimlach keek ik naar het borrelende water. Kan ik iedereen aanraden zo'n dompelaar. Nadat de zesde jumbojet was opgestegen werd het weer wat rustiger. Buiten viel de regen gestaag op het asfalt. Ik had geen plannen en kon ook niet slapen.
Ik pakte mijn paraplu, die ik Singapore van de man achter de receptie had gekregen, en liep de regen in op weg naar de bakker en het zo ondertussen vertrouwde restaurant. Een krantje erbij en de regen deerde mij niet. Ik was wel blij dat ik de bootreis niet had uitgesteld tot vandaag. Dat zou een ramp zijn geweest. Broodje, gebakken eitje, kopje koffie, Diet Coke, krantje en een banaantje. Mijn ontbijt was een succes. Ondertussen had ik ook wat zitten denken. Zes uur in de bus! Met god weet wie naast je? Een kaartje kost iets meer dan twee euro. Ik ga de stoel naast die van mij ook boeken!
Na het ontbijt liep ik door de ondertussen iets minder geworden regen naar het reisburo. De stoel naast mij was nog vrij en het kaartje was zo geprint. Nou dat was het dan voor vandaag. Het regende de hele dag. Ik liep er nog één keer uit om mijn e-mail te controleren maar het netwerk was down. Niets dus, met uitzondering van een taxi die ik reserveerde om mij de volgende dag om tien uur s'ochtends op te halen. De bus zou om twaalf uur vertrekken. Dat zou dus ruim genoeg moeten zijn.

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen

Copyright/Disclaimer

Gratis eboek downloaden/lezen?